Let go

Μία μικρή παρένθεση...

Τι καλοκαίρι κι αυτό το φετινό...με ελάχιστη ραστώνη και απέραντη αναμπουμπούλα (λέξη που χρησιμοποιούσε η γιαγιά μου και ταιριάζει απόλυτα στον πανικό των ημερών). Διαθεσιμότητα και κινητικότητα...λέξεις των ημερών κυρίαρχες, βαρύγδουπες και επιβλητικές. Έχω οργιστεί πολύ τα τελευταία χρόνια με το σύστημα που επικρατεί στη χώρα μας, όλοι γνωρίζουμε για διορισμούς με μέσον, για αποσπάσεις με μέσον, για προϋπηρεσία μετά από παραγγελία, για σπρωξίματα, για λάθη επί λαθών, άλλα στιγμιαία και άλλα επαναλαμβανόμενα...Ένας υπέροχος κόσμος!!!
Και τώρα έρχεται η κάθαρση την οποία όλοι επιθυμούμε, αλλά αυτή η κάθαρση είναι επιβεβλημένη και βιαστική. Δεν μας παίρνει ο χρόνος και κατά συνέπεια η κάθαρση αυτή μας στερεί τη ζωή μας και το αναφαίρετο δικαίωμα στην εργασία. Διαβάζω για κριτήρια αξιολόγησης, για προσόντα που απαιτούνται, γι΄αυτόν τον περιβόητο ΑΣΕΠ του οποίου παιδί είμαι κι εγώ και πραγματικά απορώ...Δεν κάνω και τίποτε άλλο, εντέλει από αυτό το ιστολόγιο....Αυτό για το οποίο δεν γίνεται λόγος είναι η αξία του κάθε ανθρώπου και η προσωπική θυσία που κάνει ο κάθε εργαζόμενος καθημερινά. Έχω συναντήσει στο χώρο της δουλειάς συναδέλφους που δεν πληρούν απαραίτητα τα κριτήρια αλλά είναι απόλυτα αφοσιωμένοι στο καθήκον τους, αυτοβελτιώνονται, αυτομορφώνονται και είναι άριστοι. Από την άλλη έχω συναντήσει συναδέλφους με πολλά πτυχία, με πολλά σεμινάρια οι οποίοι δυστυχώς κυνήγησαν τα "χαρτιά" και δεν είναι καθόλου αποδοτικοί, γιατί ο αυτοσκοπός τους ήταν ο διορισμός στο δημόσιο. Δυστυχώς, δεν συνυπάρχει πάντα η απόδοση και η αποτελεσματικότητα στην εργασία με τους βαρύγδουπους τίτλους σπουδών.
Επιπλέον, οι αδικίες είναι τόσες πολλές...Για παράδειγμα, όσοι διορίστηκαν από τα ιδιωτικά σχολεία (στα οποία προσλαμβάνεσαι -κατά κύριο λόγο- όταν έχεις κάποιον γνωστό) προηγούνται στις τοποθετήσεις από τους υπόλοιπους υπεράριθμους ή χωρίς οργανική εκπαιδευτικούς. Πόσοι είναι αυτοί που απέκτησαν επιπλέον παιδιά για να εξασφαλίσουν την πολυπόθητη μονιμότητα στο δημόσιο...Πόσοι είναι αυτοί που για χρόνια ήταν αποσπασμένοι σε γραφεία και διευθύνσεις εκπαίδευσης και η οργανική τους σε απομακρυσμένες περιοχές τους φόρτωσε με μόρια...και σε πολλές περιπτώσεις με 'άκρες' για την απόκτηση μεταπτυχιακών ή διδακτορικών τίτλων σπουδών, χωρίς να έχουν καμία ουσιαστική επαφή για χρόνια με τη διδασκαλία που είναι και το αντικείμενο της δουλειάς τους....Και δυστυχώς, τόσα άλλα στραβά και ανάποδα...Ποιος, λοιπόν, πρέπει να απολυθεί;
Συνεπώς, είμαι υπέρ της αλλαγής πλεύσης που θα γίνει με αργές διαδικασίες και θα πριμοδοτεί τους ικανούς και άξιους εργαζόμενους, είμαι υπέρ της αυστηρότητας και της εργατικότητας και τέλος, δε θέλω να απαξιώσω κανέναν τίτλο σπουδών. Πιστεύω όμως ότι ο τρόπος πρόσληψης ή διορισμού ενός υπαλλήλου προκειμένου να τεθεί σε διαθεσιμότητα σε έναν τέτοιο κυκεώνα είναι άδικος και θυμίζει ρώσικη ρουλέτα ή κοινώς, τακτική του "όποιον πάρει ο χάρος". Και αυτό καλό θα ήταν να αποτραπεί και να αναθεωρηθεί...
Καλή συνέχεια καλοκαιριού!

Η τεχνική παιδεία και πάλι θύμα

του Νίκου Ξυδάκη

Κάθε υπουργός Παιδείας, στη συνήθως βραχύχρονη θητεία του, φιλοδοξεί να κάνει μια μακρόπνοη μεταρρύθμιση της εκπαίδευσης. Να γίνει Ελευθέριος Βενιζέλος ή Ε. Παπανούτσος. Συνήθως κάθε τέτοια μεταρρύθμιση ακυρώνει ή στρεβλώνει ή επικαλύπτει ή αγνοεί την προηγούμενη, η κατάσταση ισορροπεί ασταθώς για δυο-τρία χρόνια, και ύστερα έρχεται άλλος Μέγας Μεταρρυθμιστής και τα αλλάζει όλα.

Ο νυν υπουργός (και για πόσο ακόμη;) Κων. Αρβανιτόπουλος φιλοδοξεί να υπερβεί κάθε προκάτοχό του, σε προχειρότητα και ζημιές, εντός μόλις ενός έτους. Αγαπημένο θήραμα του υπουργού είναι η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση. Μέσω του σχεδίου Αθηνά κατήργησε και συγχώνευσε δεκάδες τμήματα ΤΕΙ, εν μέρει εξυγιαίνοντας μια νοσηρή πελατειοκεντρική δομή, αλλά στην πορεία τα πελατειακά δίκτυα, οι τοπικοί πολιτικοί και άλλες δυνάμεις αναίρεσαν πολλές από τις συγχωνεύσεις, άλλες ορθώς και άλλες όχι. Όποιο ΤΕΙ είχε ισχυρό λόμπι, κέρδιζε, όποιο δεν είχε λόμπι, έκλεινε.

Στο τέλος, θύμα ήταν η ανώτατη τεχνική εκπαίδευση, με περικοπή χιλιάδων σπουδαστικών θέσεων και υποβάθμιση πολλών ειδικοτήτων, όπως π.χ. οι τουριστικές. Αντιθέτως, δεν

περικόπηκαν θέσεις στα ΑΕΙ· οι περίφημες σχολές διορισμού παρέμειναν λίγο-πολύ άθικτες.

Είχαμε επισημάνει τότε ότι η αναδιάρθρωση των ΑΕΙ-ΤΕΙ θα έπρεπε να έπεται, και όχι να προηγείται, ενός εθνικού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης. Τουλάχιστον, να συμβαδίζει. Δυστυχώς, όχι μόνο δεν υπάρχει εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, αλλά και η εκπαίδευση, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια, ταλαιπωρείται άνευ στρατηγικής και οράματος. Τα λύκεια, τα ΤΕΙ και τα πανεπιστήμια συστελλοδιαστέλλονται, μεταμορφώνονται, μετακομίζουν, καταργούνται, παιδιά και γονείς βασανίζονται και αιμορραγούν οικονομικά, και κανείς δεν γνωρίζει πού πάει, πού θα φτάσει, τι γράμματα θα μάθει, τι δουλειά θα κάνει, αν θα βρίσκει δουλειά.

Τελευταία πράξη σε ένα ασυνάρτητο έργο που δεν έχει τελειώσει ακόμη, το μεταρρυθμιστικό πλήγμα στα επαγγελματικά λύκεια (ΕΠΑΛ). H απόλυση 2.000 εκπαιδευτικών από τα ΕΠΑΛ και η κατάργηση 50 ειδικοτήτων οδηγεί αφεύκτως σε αδιέξοδο περίπου 15.000 μαθητές και τις οικογένειές τους. Οι μαθητές αυτοί, που θα πάνε το φθινόπωρο στη Β΄ και στη Γ΄ Λυκείου, μένουν χωρίς ειδικότητα, εφόσον ακολουθούσαν τον πολυπληθή κλάδο των επαγγελμάτων Υγείας-Πρόνοιας, τις Γραφικές Τέχνες, την Κομμωτική και την Αισθητική.

Θα αναγκαστούν είτε να αλλάξουν ειδικότητα είτε να πάνε στο Γενικό Λύκειο. Είτε να συνεχίσουν σε ιδιωτικά σχολεία, με δίδακτρα 3 έως 6 χιλιάδες ευρώ.

Υποτίθεται ότι το μεταρρυθμισμένο ΕΠΑΛ θα ανακοινωθεί αργότερα· προς το παρόν καταργούνται υπάρχοντα. Φοβούμεθα όμως ότι δεν υπάρχει σχέδιο βελτίωσης, υπάρχουν μόνον βεβιασμένες δημοσιονομικές περικοπές, με θύμα τα νιάτα και τη χώρα. Σαν την ΕΡΤ: πρώτα η βίαιη κατάργηση, η απόλυση όλων, κι ύστερα βλέπουμε. Φοβόμαστε ότι η βεβιασμένη νομοθέτηση τέτοιων κατεδαφίσεων χωρίς άμεση δημιουργία νέων ελπιδοφόρων δομών, χωρίς σαφές όραμα για το ποια παιδεία και ποια χώρα επιδιώκουμε, μπορεί να οδηγεί σε ιστορικά σφάλματα με επικίνδυνες επιπτώσεις. Αυτό δείχνει η βάναυση μεταχείριση όχι μόνο του συμβολικού κεφαλαίου, όπως στην ΕΡΤ, αλλά και του πιο πολύτιμου ανθρώπινου κεφαλαίου, της νεολαίας. Με τη νεανική ανεργία στο εφιαλτικό 60% κανείς δεν νομιμοποιείται να πειραματίζεται και να αυτοσχεδιάζει. Ο υπουργός, ως καθηγητής πολιτικής επιστήμης, ας αναλογιστεί ποιες ήταν οι πρώτες ενέργειες του Ιωάννη Καποδίστρια στο νεοσύστατο κράτος: ίδρυσε «χειροτεχνεία», τεχνικά σχολεία. Είχε ένα όραμα προκοπής για την Ελλάδα.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_12/07/2013_508985

Τα φάρμακά σου φέρε Τέχνη...για να μην νιώθεται η Πληγή

Δανείζομαι και παραφράζω τους καβαφικούς στίχους για να μιλήσω για τέχνη και συγκεκριμένα τη θεατρική τέχνη. Είναι κι αυτή ένα ισχυρό αναλγητικό στον πόνο που βιώνουμε όλοι τον τελευταίο καιρό. Και περνάω ευθύς αμέσως σε δύο παραστάσεις που παρακολούθησα στην πόλη μου.
Η πρώτη: Η Φαύστα του Μποστ, ένα έργο και ένας συγγραφέας που θαρρώ ότι δε χρειάζονται πολλές συστάσεις, από το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας. Μια ωραία παράσταση που σίγουρα θα σε διασκεδάσει και παράλληλα θα σου περάσει πολλά μηνύματα για τη νεοελληνική κοινωνία και νοοτροπία που όπως αποδεικνύεται από το '60 δεν έχει αλλάξει και πολύ. Ο νεοπλουτισμός, ο ωχαδερφισμός, ο ατομικισμός, η επιφανειακή αντιμετώπιση της ζωής, η ημιμάθεια, η άγνοια της ιστορικής συνέχειας, η κοινωνική αδικία και η άνιση κατανομή του πλούτου ταλανίζουν και καταβαραθρώνουν το σύγχρονο νεοέλληνα. Η παράσταση του Θεσσαλικού θεάτρου είναι πολύ αξιόλογη και πολύ ωραία δοσμένη, σέβεται το κείμενο και σε κάποια σημεία θίγει και σύγχρονες πτυχές της ζωής μας. Οι ηθοποιοί είναι συνεπείς στο ρόλο τους και η σκηνοθεσία είναι πολύ προσεγμένη. Το Ριτσάκι (Χάρης Φλέουρας) απογειώνει την παράσταση και προσφέρει στιγμές άπειρου γέλιου...

Και περνάω στη δεύτερη παράσταση: Κοινός λόγος από το θέατρο Νέου Κόσμου. Δεν έχω λόγια να μιλήσω για την ολοκληρωμένη αυτή παράσταση με τις καταπληκτικές ηθοποιούς και την υπέροχη σκηνοθεσία. Η απλότητα και η λιτότητα στο μεγαλείο της και όταν έχεις πέντε ηθοποιούς που έχουν σπουδάσει και δουλέψει μια ζωή την τέχνη τους τα λόγια είναι περιττά και το αποτέλεσμα άψογο.
Η παράσταση σε συγκινεί και σε ταξιδεύει και εντέλει σε γεμίζει αισιοδοξία για το μεγαλείο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας που κατορθώνει να επιβιώσει  και στο διωγμό αλλά και στον πόλεμο. Τα δεινά αντιμετωπίζονται με τη δύναμη της ψυχής και την πίστη στον αγώνα για επιβίωση. Αυτά είναι ιδανικά που δυστυχώς ο λαός μας με την αβάσταχτη ελαφρότητα της εποχής έχει λησμονήσει. Η Λυδία Κονιόρδου και όλες οι ηθοποιοί με ταξίδεψαν απόψε το βράδυ και μου έδωσαν μια νότα ελπίδας για το αύριο. Πιστέψτε με, την έχω τόσο ανάγκη!

Ξεσηκωθείτε...είναι καλοκαίρι!!!

Εκ....παιδεύοντας τους νέους!

Ανακοινώθηκαν οι βαθμοί των πανελλαδικών και φέτος, κάποιοι μαθητές χάρηκαν, κάποιοι απογοητεύτηκαν, κάποιοι αδιαφόρησαν για το αποτέλεσμα των εξετάσεων...όλα κύλησαν εξαιρετικά και όπως έπρεπε, για άλλη μια φορά. Το σίγουρο είναι ότι πλέον το σχολείο δυσκολεύεται να επιτελέσει το σημαντικότερό του στόχο, τη μόρφωση των νέων, την καλλιέργεια, την ευρύτητα του πνεύματος, το άνοιγμα της ψυχής και του μυαλού τους. Και δυστυχώς, δεν υπάρχει φως στο τούνελ, γιατί πάντα οι μεταρρυθμίσεις ξεκινούν από το τέλος. Σχεδόν καμία έρευνα-και είναι τόσες πολλές-δε λαμβάνεται υπόψη για το σχεδιασμό ενός νέου εκπαιδευτικού συστήματος που θα χτιστεί σε μια νέα βάση από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού μέχρι και το λύκειο και θα έχει μακροπρόθεσμο στόχο και σκοπό. Σχετικό και το παρακάτω άρθρο από την Καθημερινή.

Το πρώτο άλμα στην ενηλικίωση

Του Απόστολου Λακασά

Και τώρα, μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των πανελλαδικών εξετάσεων για τα ΑΕΙ, τι; Πολλοί γονείς, φέτος τουλάχιστον, θρηνούν για τις πολύ κακές επιδόσεις των παιδιών. Λιγότερα είναι τα μουδιασμένα χαμόγελα, και ακόμη πιο λίγα είναι τα θριαμβικά. Όσο για το υπoυργείο Παιδείας, μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων ξαναμπαίνει στην καθημερινή ρουτίνα του, αδιαφορώντας ότι το σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ στιγματίζει τη λειτουργία του ελληνικού σχολείου, παράγοντας στρεβλώσεις που περνούν από γενιά σε γενιά και αφήνουν έντονο αποτύπωμα στη λειτουργία του δημόσιου βίου. Οι πανελλαδικές εξετάσεις αποτελούν ισχυρό τεστ για όλη την οικογένεια του υποψηφίου, για τις προβολές των γονιών στα παιδιά τους, για την ανατροφή τους. Η επιτυχία υπνωτίζει, όμως η αποτυχία ενοχλεί. Πολλοί γονείς επιμένουν να πιστεύουν ότι τα 20άρια που βλέπουν στους «σχολικούς ελέγχους» των παιδιών είναι ακριβώς αυτό που θα καταγραφεί και στις πανελλαδικές εξετάσεις. Δεν κατανοούν ότι ένας μαθητής λειτουργεί τελείως διαφορετικά στο οικείο του σχολικό περιβάλλον σε σχέση με το άκρως αγχωτικό περιβάλλον του εξεταστικού κέντρου - έστω κι αν το εξεταστικό κέντρο είναι η ίδια η αίθουσα του λυκείου που προ μηνός οι υποψήφιοι καλαμπούριζαν με τους συμμαθητές τους. Την ίδια στιγμή, υπάρχει ένα κομβικό στοιχείο. Πρόκειται για την ανάγκη τα ίδια τα παιδιά να αναλάβουν τις ευθύνες τους μπροστά στον αγώνα για την εισαγωγή σε ΑΕΙ. Στο πλαίσιο αυτό καμία προσπάθεια δεν θα καταλήξει αποτυχημένη. Οι μαθητές θα αγχωθούν, θα κουραστούν, θα θυσιάσουν χρόνο εφηβικής διασκέδασης, θα «παίξουν» όμως με τους όρους του συστήματος, έστω κι αν επιτάσσουν την παπαγαλία. Όλα, όμως, θα γίνουν με επιλογή των ίδιων των παιδιών για να επιτύχουν τον στόχο τους. Και αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα συνειδητοποίησης, ενηλικίωσης. Και θα επιτύχουν ακόμη κι αν στις εξετάσεις τεθούν θέματα ακραίας δυσκολίας, μόνο για...τζίνια. Δηλαδή, έστω κι αν κάποιοι επιλέξουν να παίξουν με τον κόπο των παιδιών, όπως συνέβη, κατά πολλούς, φέτος με τους θεματοδότες της Κεντρικής Επιτροπής Εξετάσεων σε ορισμένα μαθήματα. Γιατί συνέβη; Μια εξήγηση λέει ότι τα ακραίας δυσκολίας θέματα ενισχύουν τον «μύθο» των πανελλαδικών στην οικογένεια, που δεν έχει άλλο τρόπο παρά να καταφύγει σε ακόμη περισσότερο φροντιστήριο (μήπως ιδιαίτερα μαθήματα;) για να «προστατέψει» το παιδί. Όσο για τον ρόλο του υπ. Παιδείας, ποτέ δεν υπήρξε -έως τώρα τουλάχιστον- ουσιαστικός. Κανείς γόνιμος διάλογος δεν έχει γίνει για ένα σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ, που θα απεγκλωβίζει το λύκειο από τα εξεταστικά δεσμά. Το υπουργείο βολεύεται αφού και το σχολείο κουτσά-στραβά λειτουργεί και χιλιάδες καθηγητές βρίσκουν εργασιακή διέξοδο στην παραπαιδεία. Μόνο όταν τα πράγματα φθάσουν στο... και πέντε, το υπουργείο προχωρά σε πασαλείμματα στο εξεταστικό σύστημα, κάνοντας ένα βήμα, συνήθως φιλολαϊκό. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα με τη μείωση των εξεταζόμενων μαθημάτων από έξι σε τέσσερα. Αυτό είναι ουσιαστική μεταρρύθμιση;

Ε Ρε Τι γίνεται;

Θα μιλήσω και θα γράψω απλά. Ζω σε μια επαρχιακή πόλη και από τότε που έφυγα από τη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασα, έχω ένα αποκούμπι ή καλύτερα είχα, για να ακούσω μουσική και όχι τα ευτελή, πιασάρικα χιτάκια που επενδύουν μουσικά τις εκπομπές των τοπικών σταθμών. Λυπάμαι γιατί κάθε μέρα που ξεκινούσα να πάω στη δουλειά μου άκουγα δεύτερο πρόγραμμα και από αύριο θα αρχίσω να ψάχνω τα δικά μου cd, γιατί κανένας ιδιωτικός σταθμός στην επαρχία δεν παράγει πολιτισμό. Έχω ζήσει και σε άλλες επαρχιακές πόλεις και εκεί τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα. Τα κακώς κείμενα υπάρχουν σε κάθε τομέα του δημοσίου αλλά δεν μπορώ να ταυτιστώ με τη λογική "του πονεί χέρι, κόψει χέρι".
Ανοίγω ελάχιστες ώρες την τηλεόραση και δεν μπορώ να παρακολουθήσω παρά μόνο ελάχιστες εκπομπές στα ιδιωτικά κανάλια, ενώ στην κρατική τηλεόραση μπόρεσα να παρακολουθήσω κατά καιρούς εξαιρετικά ποιοτικές δουλειές, να ενημερωθώ, να σκεφτώ και να ψυχαγωγηθώ. Δεν μπορεί όλα να είναι αριθμοί και μόνο αριθμοί...Και σίγουρα η εξυγίανση δεν επέρχεται με τέτοιους τρόπους. Απλές σκέψεις που δε διεκδικούν τίποτε άλλο παρά μόνο να βγουν από το απορημένο και σχετικά θλιμμένο σύστημά μου.
Καληνύχτα!