Τρίτη, 31 Ιουλίου 2012

Σκέψεις για την ευτυχία!


Ποιός από μας δεν έχει γνωρίσει κάποιον άνθρωπο (ίσως τον ίδιο μας τον εαυτό) που να είναι τόσο στραμμένος προς τα έξω, τόσο απορροφημένος στη συσσώρευση αγαθών ή στο τι σκέφτονται οι άλλοι, ώστε να χάνει κάθε αίσθηση του εαυτού του; Ένας τέτοιος άνθρωπος, όταν του τίθεται κάποιο ερώτημα, αναζητεί την απάντηση προς τα έξω κι όχι προς τα μέσα. Διατρέχει δηλαδή τα πρόσωπα των άλλων, για να μαντέψει ποιά απάντηση επιθυμούν ή περιμένουν.

Ούτε ο πλούτος ούτε τα υλικά αγαθά ούτε η κοινωνική θέση ούτε η καλή φήμη φέρνουν την ευτυχία. Αν και οι σκέψεις αυτές δεν αφορούν συγκεκριμένα τα υπαρξιακά θέματα, παρ’ όλ’ αυτά μας βοηθούν να μετακινηθούμε από ένα επιφανειακό επίπεδο προς βαθύτερα ζητήματα.
1. Αυτό που κατέχουμε. Τα υλικά αγαθά είνα απατηλά. Ο Σοπενάουερ υποστηρίζει πολύ κομψά ότι η συσσώρευση πλούτου και αγαθών είναι ατελείωτη και δεν προσφέρει ικανοποίηση. Όσο περισσότερα κατέχουμε, τόσο πολλαπλασιάζονται οι απαιτήσεις μας. Ο πλούτος είναι σαν το νερό της θάλασσας: όσο περισσότερο πίνουμε, τόσο πιο πολύ διψάμε. Στο τέλος δεν κατέχουμε εμείς τα αγαθά μας – μας κατέχουν εκείνα.
2. Αυτό που αντιπροσωπεύουμε στα μάτια των άλλων. Η φήμη είναι το ίδιο εφήμερη όσο και τα υλικά πλούτη. Ο Σοπενάουερ γράφει: “Οι μισές μας ανησυχίες και αγωνίες έχουν προέλθει από την έγνοια μας για τις γνώμες των άλλων… πρέπει να βγάλουμε αυτό το αγκάθι απ’ τη σάρκα μας”. Είναι τόσο ισχυρή η παρόρμηση να κάνουμε μια καλή εμφάνιση, ώστε για μερικούς φυλακισμένους, την ώρα που βαδίζουν προς τον τόπο της εκτέλεσής τους, αυτό που κυρίως απασχολεί τη σκέψη τους είναι το ντύσιμο και οι τελευταίες τους χειρονομίες.
Η γνώμη των άλλων είναι ένα φάντασμα που μπορεί ανά πάσα στιγμή ν’ αλλάξει όψη. Οι γνώμες κρέμονται από μια κλωστή και μας υποδουλώνουν στο τι νομίζουν οι άλλοι, ή, ακόμα χειρότερα, στο τι φαίνεται να νομίζουν – γιατί ποτέ δεν μπορούμε να μάθουμε τι σκέφτονται πραγματικά.
3. Αυτό που είμαστε. Μόνο αυτό που είμαστε έχει πραγματική αξία. Μια καλή συνείδηση, λέει ο Σοπενάουερ, αξίζει περισσότερο από μια καλή φήμη. Ο μεγαλύτερος στόχος μας θα έπρεπε να είναι η καλή υγεία κι ο πνευματικός πλούτος, ο οποίος οδηγεί σε ανεξάντλητα αποθέματα ιδεών, στην ανεξαρτησία και σε μια ηθική ζωή. Η ψυχική μας γαλήνη πηγάζει από τη γνώση ότι αυτό που μας αναστατώνει δεν είναι τα πράγματα, αλλά η ερμηνεία μας για τα πράγματα.
Αυτή η τελευταία σκέψη – ότι η ποιότητα της ζωής μας προσδιορίζεται από το πως ερμηνεύουμε τις εμπειρίες μας, όχι από τις ίδιες τις εμπειρίες – είναι ένα σημαντικό θεραπευτικό δόγμα που ανάγεται στην αρχαιότητα. Κεντρικό αξίωμα στη σχολή του στωικισμού, πέρασε από τον Ζήνωνα, τον Σενέκα, τον Μάρκο Αυρήλιο, τον Σπινόζα, τον Σοπενάουερ και τον Νίτσε κι έφτασε να γίνει θεμελιώδης έννοια τόσο στην ψυχοδυναμική όσο και στη γνωστική-συμπεριφορική ψυχοθεραπεία.

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

Καλό Καλοκαίρι!

Το ξέρω είναι ένα καλοκαίρι διαφορετικό, είναι ένα καλοκαίρι το φετινό πιο σφιχτό, λιγότερο ξέγνοιαστο, λιγότερο χαλαρό, λιγότερο ταξιδιάρικο...για πολλούς από εμάς. Κοινώς και λαϊκιστί, μας πήρε και μας σήκωσε φέτος. Από παντού κάτι έρχεται, μια η φορολογική δήλωση, μια οι λογαριασμοί, μια τα χαράτσια, μια η αβεβαιότητα και το συνεχές και αναπάντητο ερώτημα τι θα γίνει...Δυστυχώς, δεν είμαι σε θέση να δώσω συμβουλές, ούτε να αρκεστώ στην όποια αισιόδοξη φύση μου απέμεινε. Θα ευχηθώ, ρεαλιστικά, καλό καλοκαίρι, είναι δύσκολα, αλλά κάπως θα την παλέψουμε και σίγουρα ο καθένας μας μπορεί να ξεκουραστεί με το δικό του τρόπο. Χρειάζεται σύνεση, υπομονή και ελπίδα, ε και πολλά χαμόγελα που μπορούμε να δώσουμε χωρίς να κοστίζουν τίποτε. Θα κλείσω με την ευχή να χαίρεται ο καθένας μας όπως επιθυμεί τη στιγμή, και η στιγμή έχει πολλές ομορφιές. Στέλνω ένα τεράστιο χαμόγελο στους αναγνώστες του ιστολογίου...και μια ευχή, ο καθένας να την πάρει να να την απογειώσει με το δικό του τρόπο. Και τέλος, αυτό το υπέροχο κομμάτι των Beirut, απολαύστε το...

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2012

"O κανιβαλισμός είναι ακόμα πολύ δημοφιλής, δε νομίζετε;"


Ένας μεγάλος Έλληνας ποιητής, ο Οδυσσέας Ελύτης, έχει γράψει: «Μια μέρα τη ζωή που ’χασα την ξαναβρήκα στα μάτια ενός νέου μοσχαριού που με κοίταζε μ’ αφοσίωση». Έχεις χάσει και βρει ποτέ τη δική σου ζωή; Και πότε έγινε αυτό; (Dear Quentin, DJ).
Φυσικά! Όταν βλέπεις ένα κοινό χιλιάδων ανθρώπων να πάλλεται μπροστά σου, αποζημιώνεσαι για εκείνο το αενάως απόν ειδύλλιο, που η ζωή απλώς δεν μπορεί να σου προσφέρει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.
Ο Steven Wells έγραψε ότι «ο Morrissey είναι ο άνθρωπος που λίγο ή πολύ εφηύρε το indie». Τι λες γι’ αυτό; (Φώτης Βαλλάτος, δημοσιογράφος).
Α, δηλαδή είπε κάποτε και κάτι καλό. Ήταν μια κρίσιμη περίοδος. Οι R.E.M. κάλπαζαν πίσω από τους Smiths και μας μιμούνταν αρκετά καλά και o πρόεδρος της Warner στις ΗΠΑ μου είπε: «Είναι απλώς θέμα χρόνου μέχρι ένας από εσάς να κάνει τη μεγάλη επιτυχία». Το επόμενο άλμπουμ των R.E.M. έκανε πάταγο και οι Smiths διαλύθηκαν με πάταγο. Έχω ανεξάρτητο (indiependent) πνεύμα, πάντα είχα. Οι περισσότεροι ποπ καλλιτέχνες θα πουλάγανε το ίδιο τους το αίμα στην κατάλληλη τιμή.
 Στις μέρες της πολιτικής, οικονομικής και -κυρίως- της πνευματικής κατάπτωσης, ποιο είναι το μήνυμα που ο Morrissey στέλνει στον κόσμο; (Γιάννης Παπαϊωάννου / ΙΟΝ, μουσικός, δημοσιογράφος).
Θα ήθελα ο κόσμος να θυμάται ότι έχει πολύ μεγάλη δύναμη ώστε να μπορεί ν’ αλλάξει τις πολιτικές που δεν του αρέσουν. Η Μέση Ανατολή πέρσι υπήρξε ένα εξαίσιο παράδειγμα για όλους μας. Αν δεν σας αρέσει η κυβέρνησή σας, ξεφορτωθείτε τη! Αν δεν σας αρέσει η βασιλεία, διώξτε τη! Δεν είμαι αναρχικός, αλλά ο μόνος εξτρεμισμός που βλέπω να υπάρχει προέρχεται αποκλειστικά από πολιτικούς και βασιλόφρονες. Οι άνθρωποι πρέπει να θυμούνται ότι συνασπιζόμενοι είναι ισχυρότεροι από οποιονδήποτε στρατό. Η ιδέα των πριγκίπων και των βασιλιάδων ανήκει στην παλαιολιθική εποχή. Ο κόσμος ανήκει στον λαό πια. Δεν μπορώ να σκεφτώ κανέναν Πρόεδρο που να μην έχει αποδειχτεί διεφθαρμένος ή δολοφόνος. Η πολιτική πρέπει να αλλάξει. Δεν επιτρέπουν, δυστυχώς, στις ειρηνικές διαδηλώσεις να επιτύχουν.
Υπάρχουν κάποιες διασκευές τραγουδιών σου που εκτιμάς; (Κτίρια τη Νύχτα, μουσικός).
Αγαπώ τόσο πολλές! Τo «Let me kiss you» από τη Nancy Sinatra, το «Everyday is like Sunday» από τους Pretenders, το «How soon is now» από τις t.A.T.u, το «Dear God, please help me» από τη Marianne Faithful, το «I know it’s gonna happen someday» από τον David Bowie, το «I know it’s over» από τον Jeff Buckley, το «Last night I dreamt that somebody loved me» από τους Eurythmics. Τόσες σπουδαίες συγκινήσεις για μένα...
Απόσπαμα από συνέντευξη στο lifo: http://www.lifo.gr/mag/features/3314




Προφητικός Χάρρυ Κλύνν


«Γεννήθηκα στην Καλαμαριά το 1940, λίγο πριν από τον πόλεμο, σ’ ένα προσφυγικό γκέτο. Τα σπίτια ήταν ανύπαρκτα, μια και η καλή της μεριά ήταν η χειρότερη πλευρά της Θεσσαλονίκης, η άγονη, που άρχιζε από τις παλιές αποθήκες κι έφτανε στο τέλος της Γεωργικής Σχολής. Θάλαμοι ήταν τότε τα σπίτια μας, και αντίσκηνα… Η πρώτη γενιά των Ποντίων. Εγώ μεγάλωσα σ’ ένα σπίτι του λεγόμενου εποικισμού - τα τούβλα τα παρασκεύαζαν στην ίδια την Καλαμαριά, με νερό από τη θάλασσα. Τα τούβλα λιώνανε πολύ γρήγορα, αφού το νερό ήταν αλμυρό, κι έτσι αναγκαστήκαμε για δύο χρόνια να μείνουμε σε σκηνή. Νερό δεν υπήρχε, παρά μόνο μια βρύση, από την οποία παίρναμε όλοι στη γειτονιά τη δική μας – ανά γειτονιές χωριζόμαστε. Ηλεκτρικό δεν υπήρχε, όπως δεν υπήρχε ούτε ένα μέτρο ασφαλτοστρωμένου δρόμου. Καταλαβαίνετε πόσο δύσκολα ήταν, ειδικά τον χειμώνα. Παρ’ όλα αυτά, οι γονείς οι δικοί μας μετατρέψανε πάρα πολύ γρήγορα αυτή την άγονη γη σ’ ένα καταπράσινο τοπίο. Λουλούδια, σπίτια, χτιστήκανε πάρα πολύ γρήγορα από τα χέρια των Ποντίων και η Καλαμαριά πήρε αυτό το όμορφο χρώμα που τόσο νοσταλγούμε όσοι μεγαλώσαμε σε αυτήν».

Εφηβικούς ήρωες δεν είχε. Είχε όμως ένα θερινό σινεμά, τον Θερμαϊκό, που τώρα έχει γίνει σούπερ μάρκετ. «Αυτά μας έτρεφαν. Οι ήρωες του κινηματογράφου, ο Σαρλό, ο Χοντρός και ο Λιγνός, και μετέπειτα οι ταινίες του κλασικού κινηματογράφου που μας έκανε να ελπίζουμε σ’ έναν κόσμο καλύτερο. Εγώ έκανα μιμήσεις, πολύ καλές μιμήσεις. Μπορούσα να μιμηθώ από τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ μέχρι τον Έρολ Φλιν. Οι ήρωές μας ήταν όλοι αυτοί, με αποκορύφωμα τον σπουδαίο, τον μεγάλο, τον ανεπανάληπτο Τζέρι Λούις, που μας συντρόφευε σε όλες τις παρέες και τα παιδικά πάρτι».

Όταν όλοι ήθελαν να γίνουν ναυτικοί και ονειρευόντουσαν μεγάλα, θαλασσοδαρμένα ταξίδια, «πεταλουδίτσες», ουίσκια και αλητείες στα λιμάνια, αυτός ονειρευόταν να γίνει γιατρός.

« Ήθελα ή να γίνω γιατρός ή να έχω ένα βενζινάδικο στην εξοχή ή μια μικρή φάρμα κάπου. Αλλά την ίδια εποχή με είχε μαγέψει η ποίηση. Με ανακάλυψε και ο Οικονομίδης σ’ έναν διαγωνισμό ταλέντων κι έτσι αποφάσισα να κατέβω στην Αθήνα. Δεν ήθελα, όμως, να γίνω ηθοποιός. Τότε έγραφα συνέχεια, σκεφτόμουν να γίνω και συγγραφέας ή ζωγράφος. Μεγάλωσα μέσα στη μαγεία των χρωμάτων λόγω του πατέρα μου, που ήταν ζωγράφος, και νομίζω πως η ζωγραφική και η ποίηση είναι οι ωραιότερες διαφυγές που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Για να είμαι ειλικρινής, πρώτα είναι η ποίηση και η ζωγραφική και μετά το θέατρο, που δεν είναι μοναχικό, αλλά έχει τη μαγεία της επικοινωνίας».

Στην Αθήνα ο Χάρρυ θα περιοδεύσει σαν φτωχοδιάβολος, στα καμπαρέ και τα αναψυκτήρια της εποχής. Μια γκαζόζα στο χέρι, ένα νούμερο, καμιά εικοσαριά άτομα από κάτω. Γέλια, πολλά γέλια. Δημιουργούσε ατμόσφαιρα. Το ένστικτό του τον οδηγούσε στο τι ήθελε ν’ ακούσει ο κόσμος, με τι γελούσε. Στα καμπαρέ της εποχής θα ανακαλύψει τους μίμους, τους κλόουν, όλο αυτό τον περιθωριακό θίασο που τον ενέπνεε, του έδινε τα εφόδια για να γράψει πράγματα δικά του. Παρόλο που θα κάνει δύο ταινίες στο ελληνικό σινεμά (το Γάμος αλά Ελληνικά και τα 201 Καναρίνια), θα πάρει την απόφαση να πάει στην Αμερική και στον Καναδά - για μία ολόκληρη δεκαετία.

«Η ζωή και ο χρόνος με δικαίωσαν. Έψαχνα μια ευκαιρία να φύγω για την Αμερική. Ήταν να πάω στον Καναδά για δουλειά δυο μέρες, τελικά οι δυο μέρες έγιναν δέκα χρόνια. Ούτε τα αγγλικά μου ήταν εκείνα που ξέρει κάποιος που έχει μελετήσει, ούτε Google υπήρχε, παρ’ όλα αυτά κατάφερα και δούλευα σε μέρη όπως το Jackson Place στο Ντιτρόιτ, όπου γνώρισα μεγάλους καλλιτέχνες. Δουλεύαμε σε μέρη όπου το ποτό έκανε 25 ευρώ… Για να κάνεις stand up πρέπει να γράφεις κείμενα ο ίδιος ή να βρεις κάποιον με καλά κείμενα να σου δίνει. Δούλευα με διάφορα ονόματα, σπουδαίους κωμικούς, αλλά άγνωστους στην Ελλάδα. Αν το πιστεύετε, ένας από αυτούς ήταν εκείνο το τέρας της τέχνης, ο Γούντι Άλεν».

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1974, στην αρχή της Μεταπολίτευσης. Δεν καταλάβαινε τίποτα. Αριστερός από ρίζα μεν, σχεδόν Ελληνοαμερικάνος πια, δε. Με τι γελούσε ο κόσμος στην Ελλάδα τότε; Με τον «γύψο» του Παπαδόπουλου και τις τύπου ριφενσταλικές εκδηλώσεις (με επίφαση βλαχιάς και concept ψήνουμε και μερικά αρνιά στο ταρτάν υπό τους ήχους κλαρίνων) στο Καλλιμάρμαρο ή με τη νέα διαφαινόμενη πολιτικοκοινωνική κατάσταση;

«Είχα ζήσει σε μεγάλες πόλεις, στο Μόντρεαλ, στη Νέα Υόρκη, και ενώ αγαπούσα πάντα την Ελλάδα, δεν μπορούσα να καταλάβω με τι γελούσανε, γιατί γελούσανε, τη σάτιρα, τα αστειάκια των επιθεωρήσεων που είχαν πια εκφυλιστεί. Η Ελλάδα είχε πάει πολύ πίσω για δέκα χρόνια, πράγμα το οποίο βέβαια ήταν φυσιολογικό, λόγω της παρουσίας της χούντας».

Και μετά, η «Αλλαγή» του 1981, το ΠΑΣΟΚ, ο Ανδρέας, το λάκτισμα του αφέτη για την αρχή του κακού, όπως αποδεικνύεται. Αυτό που βιώνουμε τώρα ο Χάρρυ το ήξερε από τότε. Ήταν ένας προφήτης, μα τι προφήτης... Σαν τους Μόντι Πάιθον, που τόσο τους γουστάρει.

« Ήμουν ο μόνος που είχε πει, στο “Αλλαγή και πάσης Ελλάδος” το ’83: “Δεν ξέρω τι θα συμβεί, αλλά αρχίζει μεγάλο κακό για την Ελλάδα, τείνει να γίνει μια χώρα συνδικαλιστών και δημόσιων υπαλλήλων… Δεν ξέρω αν θα ζει σε δέκα χρόνια ο Παπανδρέου, αλλά είμαι σίγουρος πως θα έχουμε μια χώρα πτωχευμένη κι έναν λαό στο τέρμα της πολιτικής εξαθλίωσης”. Έκανα μεγάλο αγώνα για την Αριστερά.

Αυτή που έζησα εγώ, η Αριστερά του ΚΚΕ και των ανανεωτών, είναι πάρε τον έναν και χτύπα τον πάνω στον άλλον. Δεν μπόρεσε ποτέ να εκσυγχρονιστεί. Όχι για να γίνει αστικό κόμμα, κανείς δεν της το ζήτησε αυτό, αλλά για να καταλάβει τι έχει ανάγκη ο λαός και τι ακριβώς έρχεται. Έγινε ένα δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ. Έχει τεράστιες ευθύνες, και με αυτό το κόλπο της αναγνώρισης της Εθνικής Αντίστασης ένα τεράστιο κύμα των λεγόμενων κομμουνιστών μπήκε στις τάξεις του ΠΑΣΟΚ που στέγασε αντιστασιακούς κανονικούς, αντιστασιακούς δήθεν, φασίστες, κομμουνιστές, δημιούργησε αυτό το κράτος ντροπής που μας έφτασε εδώ που μας έφτασε. Η ανανεωτική Αριστερά ήταν εξίσου υπεύθυνη για όσα συνέβησαν και όσα συμβαίνουν. Προσπαθούσε πάντα να αντιγράψει παρωχημένα ευρωπαϊκά μοντέλα, χωρίς να προσαρμόσει τη μαρξιστική ιδεολογία σε αυτό που πραγματικά χρειαζόταν ο λαός».

- Στην νέα σας παράσταση εμφανίζεστε ως Χάρι Πότερ; Έχετε δει τις ταινίες;
- Α, μα δεν έχω δει κανένα Χάρι Πότερ. Ούτε τα βιβλία έχω διαβάσει!
 Απόσπασμα από το lifo:http://www.lifo.gr/mag/columns/5060

Μια πρόταση για τις πόλεις-


Tου Πάσχου Μανδραβέλη
Μας αρέσει δεν μας αρέσει, το μοντέλο της εκτεταμένης μικρής επιχειρηματικότητας -με τα διάσπαρτα καταστήματα των 30-50 τ.μ.- έχει τελειώσει. Μικρομάγαζα, φυσικά, θα υπάρχουν, όπως γίνεται σε όλο τον κόσμο. Αλλά το φαινόμενο να συντηρούνται σε κάθε πολυκατοικία τρία μαγαζιά, ακόμη και σε αμιγώς οικιστικές περιοχές, θα εκλείψει. Η ελληνική οικονομία δεν θα έχει ποτέ τα δανεικά ή το πλεόνασμα για να συντηρεί όλες αυτές τις μονοπρόσωπες, εμπορικές κατά κύριο λόγο, επιχειρήσεις.
Αυτή, όμως, η αναγκαστική στροφή στην ελληνική οικονομία αφήνει ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού επενδυμένου κεφαλαίου ανενεργό. Το βλέπουμε σήμερα στα κλειστά μαγαζιά που ρημάζουν. Πολλοί ιδιοκτήτες ελπίζουν στην αντιστροφή του οικονομικού κύκλου για να τα ξανανοικιάσουν. Πολλοί θα επαληθευθούν. Οι περισσότεροι όμως όχι.
Από την άλλη, υπάρχουν ανενεργές παραγωγικές δυνάμεις στη χώρα, αυτές που κάποτε ήταν η ατμομηχανή της οικονομίας. Ο οικοδομικός κλάδος δεν πρόκειται ποτέ να ξαναδεί τις παλιές μέρες δόξας. Δεν απομένουν πλέον και πολλοί χώροι για να χτίσουμε ενώ τα φορολογικά ή άλλα κίνητρα θα είναι ασπιρίνη σε μια δομική κρίση. Το μεσοπρόθεσμο στοίχημα αυτού του κλάδου είναι να διορθώσει τις ασχήμιες του παρελθόντος. Οι πόλεις μας χρειάζονται ανακατασκευή. Πρέπει να γίνουν βιώσιμες. Η φρενίτιδα που ξεκίνησε με την αντιπαροχή τελείωσε με τις εξωφρενικές τιμές των διαμερισμάτων (είχαν φτάσει τα καινούργια διαμερίσματα στην Κυψέλη να κοστίζουν όσο στο Μανχάταν). Ακόμη και όταν γυρίσει ο οικονομικός κύκλος, κανείς δεν πρόκειται να αγοράσει διαμέρισμα προς 3.000 ευρώ το τετραγωνικό σε κάποια υποβαθμισμένη γειτονιά. Η σχέση τιμής - απόδοσης είναι αντικειμενικά πολύ υψηλή.
Χρειάζεται λοιπόν σχέδιο παρεμβάσεων μέσα στις πόλεις και αυτό μπορεί να ξεκινήσει κινητροδοτώντας τη μετατροπή των κλειστών καταστημάτων σε κλειστά γκαράζ. Αυτό θα έχει πολλαπλά οφέλη. Οι ιδιοκτήτες θα αξιοποιήσουν την ακίνητη περιουσία τους. Ο οικοδομικός κλάδος θα έχει ευκαιρίες για νέες και πιο χρήσιμες δουλειές από το να χτίζει κάθε μπαΐρι της επικράτειας. Νέες θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν. Οι δρόμοι θα απελευθερωθούν από τα παρκαρισμένα I.X. που επιβαρύνουν την κυκλοφορία και το περιβάλλον. Τα σχεδόν ανύπαρκτα σήμερα πεζοδρόμια μπορούν να διαπλατυνθούν. Οσο για τα κεφάλαια που απαιτούνται, σίγουρα κάπου λιμνάζουν στα κοινοτικά προγράμματα που δεν αξιοποιούμε. Αρκεί να τα ψάξουν οι δήμαρχοι.
Πολύ ωραία ιδέα, μακάρι να εφαρμοστούν τα παραπάνω.

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

Κείμενα μαθητών τα οποία χαίρεσαι να διαβάζεις


Ακολουθεί ένα κείμενο από ένα ιστολόγιο που έχουν στήσει μαθητές της Β Λυκείου. Είχα τη χαρά να δουλέψω με τα παιδιά αυτά, να διαβάσω κείμενά τους, να μοιραστώ τις σκέψεις τους και ομολογώ ότι πάντα στενοχωριόμουν όταν έπρεπε να χάσω μάθημά μαζί τους. Αυτά είναι τα τυχερά του επαγγέλματος. Θα ευχαριστήσω και από εδώ όλα τα παιδιά της τάξης αυτής για την υπέροχη συνεργασία. Μακάρι να μπορούσα και την επόμενη χρονιά να δουλέψω μαζί τους. Σας ευχαριστώ όλους και σας εύχομαι ένα ονειρεμένο καλοκαίρι...

Ίσως το ποδήλατο είναι το δώρο που ποτέ δεν ξεχνάς γιατί είναι κάτι πραγματικά κατάδικό σου. Δεν ξέρω την ηλικία που είχα τότε, αλλά τώρα περνάνε σαν σκηνές από ταινία στη σκέψη μου παλιές εικόνες: ο παππούς να μου το φέρνει δώρο, ο πατέρας να μου κάνει μαθήματα ισορροπίας, η μητέρα να με μαλώνει τρέμοντας όταν πέρασα το δρόμο χωρίς να κοιτάξω, το πρώτο μου πέσιμο, την κολώνα που ερχόταν καταπάνω μου και τέλος την αίσθηση της ελευθερίας εκείνης του πουλιού που πετάει πάνω στις δύο ρόδες.
Έμαθα ποδήλατο πολύ μικρός. Οι συνθήκες στο χωριό ήταν ιδανικές. Ίσιοι δρόμοι χωρίς ανηφόρες και αυτοκίνητα αλλά το πιο σημαντικό: η πολύ μεγάλη συμμορία ποδηλατοδρόμων πιτσιρικάδων πάντα πρόθυμων για βόλτες και κόντρες. Στην πρώτη γυμνασίου και ως τα μισά της δευτέρας πήγαινα με αυτό σχολείο μαζί με μερικά φιλαράκια, όμως σιγά-σιγά οι άλλοι το εγκατέλειψαν και αναγκάστηκα κι εγώ να κάνω το ίδιο.
Έχω αλλάξει ως τώρα αρκετά ποδήλατα. Κάποια χάλασαν οριστικά και ένα μου το έκλεψαν. Τώρα υπάρχουν δύο στο σπίτι μου, ένα δικό μου και ένα του αδερφού μου. Υπάρχουν φορές που μετακινούμαι με το ποδήλατο μου, ειδικά σε κάποια συγκεκριμένη διαδρομή, που ενώ δεν είναι μακριά δεν υπάρχει κατάλληλη συγκοινωνία, αλλά και μερικές φορές που τρέχω με αυτό χωρίς προορισμό αλλά έτσι για να νοιώσω την αίσθηση του ξένοιαστου καβαλάρη.
Αγαπώ το ποδήλατό μου. Χαίρομαι για κάποιες πόλεις της Ελλάδας αλλά και ξένες χώρες που βλέπω όλοι, μικροί και μεγάλοι, να κυκλοφορούν με τα ποδήλατα τους. Στεναχωριέμαι που ακούω παιδιά να λένε ότι δεν το είχαν ποτέ τους και ακόμα ότι δεν έμαθαν ποτέ ποδήλατο επειδή έμεναν σε κάποια πόλη που δεν τους το επέτρεπε.
Το δίκυκλό μου είναι από τις καλύτερες αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων και είμαι σίγουρος πως θα συνεχίσω να κάνω ποδήλατο για πολύ καιρό ακόμα..

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2012

Δελφοί: Δελφική «εορτή» μετά 20 έτη Με μία συναυλία για τη συμπλήρωση 2.400 χρόνων από την ίδρυση της Ακαδημίας Πλάτωνος ανοίγει ξανά τις πύλες του το αρχαίο θέατρο


Ηταν το 1436 όταν ο ευρωπαίος περιηγητής Ciriaco de' Pizzicolli (γνωστότερος ως Κυριάκος της Αγκόνας) επισκέφθηκε τους Δελφούς και το αρχαίο θέατρό τους, το οποίο βρήκε σε καλή κατάσταση. Εκτοτε το χωρητικότητας 5.000 θέσεων μνημείο με σκηνικό την κοιλάδα του Πλειστού και το όρος της Κίρφης καλύφθηκε σταδιακά με επιχώσεις και ερειπώθηκε.
Οι πρώτες ανασκαφές ξεκίνησαν το 1895, ενώ τον Μάιο του 1927, με εμπνευστή τονΑγγελο Σικελιανό, ανέβηκε εκεί παράσταση αρχαίας τραγωδίας ύστερα από 2.000 χρόνια. Τα 20 τελευταία χρόνια το θέατρο δεν είχε φιλοξενήσει κάποια εκδήλωση για λόγους προστασίας δεδομένου ότι, παρά την καλή κατάστασή του, παρουσίαζε προβλήματα συντήρησης.
Το Σάββατο 7 Ιουλίου στις 21.00 το Αρχαίο Θέατρο Δελφών ανοίγει και πάλι τις πύλες του. Το μνημείο της πολιτιστικής κληρονομιάς όπου έχουν ονειρευτεί να παίξουν κορυφαίοι ηθοποιοί και καλλιτέχνες από ολόκληρο τον κόσμο θα φιλοξενήσει συναυλία κλασικής μουσικής του κουαρτέτου Danel με έργα Σοστακόβιτς, Τισένκο και Βάιμπεργκ. Η συναυλία διοργανώνεται από το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών σε συνεργασία με το διεθνές ίδρυμα «Dmitri Shostakovich» και την Ι' ΕΠΚΑ στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την επέτειο των 2.400 χρόνων από την ίδρυση της Ακαδημίας Πλάτωνος στην Αθήνα (388-387 π.Χ.), ενώ θα διοργανωθούν επίσης ημερίδα και επιστημονικό συμπόσιο.
«Το άνοιγμα του αρχαίου θεάτρου Δελφών είναι συμβολικό για να δοθεί έμφαση στη συμπλήρωση των 2.400 χρόνων από την ίδρυση της Ακαδημίας του Πλάτωνα» λέει η προϊσταμένη της Ι' Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων κυρία Αθανασία Ψάλτη. Σημειώνει πάντως ότι η έγκριση για τη χρήση του θεάτρου έγινε με αυστηρότατους όρους από το ΚΑΣ.
«Η επιλογή των έργων που θα παρουσιαστούν έγινε από τον Εμανουέλ Οντβίλερ, διευθυντή του Ιδρύματος Shostakovich», προσθέτει ο κ. Μιχάλης Μεσσήνης, μέλος του ΔΣ του ιδρύματος, συμπληρώνοντας ότι η συνεργασία του ιδρύματος με το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών δεν μπορούσε παρά να είναι αγαστή, καθώς πρόεδρος και των δύο είναι η πρύτανης Ελένη Αρβελέρ, ενώ μεταξύ των μελών του συμβουλίου βρίσκουμε και την κυρία Ιρίνα Σοστακόβιτς, χήρα του ρώσου συνθέτη.
Το κουαρτέτο εγχόρδων Danel ιδρύθηκε το 1991 με έδρα το Βέλγιο. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα διεθνώς μουσικά σχήματα που συνεχίζει την παράδοση των κουαρτέτων Μπετόβεν, Προ Αρτε και Μποροντίν. Σε διάρκεια 21 ετών έχει παρουσιάσει τον πλήρη κύκλο των δεκαπέντε κουαρτέτων του Σοστακόβιτς σε όλη την Ευρώπη και έχει τιμηθεί με πολλά μουσικά βραβεία.
Η είσοδος είναι δωρεάν, λόγω όμως του περιορισμένου αριθμού θέσεων θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας. Οι κρατήσεις γίνονται από τη Δευτέρα 11 Ιουνίου στην Ι' ΕΠΚΑ (τηλ. 22650 82313) ή στο ΚΕΠ του Δήμου Δελφών (τηλ. 22650 82600 - 22653 51330), ενώ τα δελτία εισόδου θα δίνονται στην είσοδο του Αρχαιολογικού Χώρου την ημέρα της εκδήλωσης, από 19.30 ως 20.30.
http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=464652

Η UEFA ερευνά ρατσιστικά κρούσματα


Έρευνα σχετικά με ρατσιστικές συμπεριφορές που φέρονται να σημειώθηκαν σε δύο αγώνες της πρώτης εβδομάδας του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ξεκινά η UEFA. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν μαρτυρίες Ισπανών φιλάθλων που αναφέρουν πως στους αγώνες Ισπανίας-Ιταλίας και Ρωσίας-Τσεχίας υπήρξαν ρατσιστικά σχόλια κατά του Μάριο Μπαλοτέλι και του Θίοντορ Γκέμπρε Σελασιέ.
Παρά το γεγονός πως οι επίσημες ομοσπονδίες Ιταλών και Τσέχων δεν κατήγγειλαν τέτοιου είδους ενέργειες, η UEFA ανακοίνωσε πως: «Με βάση πληροφορίες από ανεξάρτητες πηγές που λάβαμε σήμερα (σ.σ. 11/6/12) όσον αφορά ρατσιστικά περιστατικά στους δύο αγώνες, η UEFA ξεκινά περαιτέρω έρευνες». Φωτογραφίες και υλικό των δύο αγώνων, βρίσκονται στα χέρια των Αρχών της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας που αναζητούν τα άτομα που φέρονται να ενεπλάκησαν στην ιστορία. Ο Πιάρα Πουάρ, επικεφαλής της Επιτροπής κατά του Ρατσισμού στην UEFA, δήλωσε πως το υλικό είναι πολύ σημαντικό και μπορεί να βοηθήσει αρκετά τις έρευνες.
Οι Ισπανοί φίλαθλοι που ανέδειξαν το θέμα, ανέφεραν πως είδαν και άκουσαν συμπατριώτες τους να επιτίθενται λεκτικά κατά του Μπαλοτέλι. «Μια ομάδα περίπου 200 ανθρώπων, έκανε ήχους μαϊμούς όποτε ο Μπαλοτέλι ερχόταν σε επαφή με την μπάλα», δήλωσε ο Τόμας Χέρτσογκ εκπρόσωπος των Ευρωπαίων φιλάθλων, προσθέτοντας πως η συντριπτική πλειονότητα των Ισπανών θεατών αντέδρασε θετικά, απομονώνοντας τους υβριστές και προσπαθώντας να τους σταματήσει.
Παρά το γεγονός πως το θέμα δείχνει να είναι υπαρκτό, ο ομοσπονδιακός προπονητής της Εθνικής ομάδας της Ιταλίας Σέζαρε Πραντέλι δήλωσε πως τίποτα δεν υπέπεσε στην αντίληψή του.
Κάτι τέτοιο δεν δείχνουν να ασπάζονται όμως αρκετοί Ολλανδοί ποδοσφαιριστές που αντιμετώπισαν κι εκείνοι ρατσιστικές επιθέσεις κατά τη διάρκεια προπόνησής τους στο γήπεδο της Βίσλα Κρακοβίας.
Γενικότερα, πριν από την έναρξη του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, πολλοί ήταν εκείνοι που φοβόντουσαν κρούσματα ρατσισμού από τους Ουκρανούς, ωστόσο δεν εξέφραζαν τον ίδιο προβληματισμό για τους Πολωνούς.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η άποψη του Εμάνουελ Ολισαντέμπε που αγωνίστηκε με τα χρώματα της Πολωνίας, έχοντας καταγωγή από τη Νιγηρία. Ο παλαιός ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού, πήγε στη Βαρσοβία σε μικρή ηλικία προκειμένου να αναδείξει το ποδοσφαιρικό ταλέντο του.
Οπως ανέφερε, στην αρχή της σταδιοδρομίας του όντας άγνωστος ακόμη, βίωσε σε αρκετά μεγάλο βαθμό τον ρατσισμό. Ωστόσο, έγινε ο πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής που εκπροσώπησε την Πολωνία σε επίπεδο εθνικής ομάδας, οδηγώντας την μάλιστα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 σκοράροντας οκτώ γκολ. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στη Βαρσοβία, ανέφερε πως «δεν έχουμε την απαραίτητη παιδεία γύρω από το ζήτημα και θα έλεγα πως πολλοί από εμάς δεν αντιλαμβανόμαστε σφαιρικά το θέμα του ρατσισμού. Οταν ήρθα εδώ, νόμιζα πως ο κόσμος με αγαπάει με τον τρόπο που τον αγαπάω εγώ. Οσο όμως ο χρόνος περνάει, αντιλαμβάνεσαι πως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι».
Από τη στιγμή που ο Ολισαντέμπε άρχισε να αγωνίζεται για την Πολωνία, 12 χρόνια πριν, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Αυτή τη στιγμή στη χώρα, αγωνίζονται 130 Αφρικανοί ποδοσφαιριστές για επαγγελματικές ομάδες ωστόσο η μαρτυρία του Ολισαντέμπε για το πώς ζει ένας άνθρωπος τον χυδαίο ρατσισμό είναι σοκαριστική.
Αναφερόμενος στην έντονη επίθεση που δεχόταν στο ξεκίνημα της καριέρας του, ακούγοντας ανθρώπους να κάνουν σαν μαϊμούδες και να πετούν μπανάνες είπε: «Στην αρχή το θεωρώ στενάχωρο. Πολύ στενάχωρο. Σκέφτομαι γιατί αυτοί οι άνθρωποι θεωρούν πως είναι τόσο διαφορετικοί από εμένα; Σε κάνουν να θες να νιώσεις όχι απλώς διαφορετικός, αλλά κατώτερος. Είναι πολύ δύσκολο να το εξηγήσω επακριβώς με λόγια».
Το περίεργο της όλης υπόθεσης, είναι ότι όλα σταμάτησαν όταν με τα γκολ που έβαζε βοηθούσε την Πολωνία να προκριθεί έπειτα από 16 χρόνια σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Τα γκολ έκαναν τους ρατσιστές να σιωπήσουν.

Βαθιά ριζωμένος στον ανθρώπινο εγκέφαλο ο ρατσισμός


Οι ρατσιστικές αντιλήψεις δείχνουν να είναι βαθιά «καλωδιωμένες» στον ανθρώπινο εγκέφαλο, ακόμα και σε ανθρώπους που κάθε άλλο παρά ρατσιστές θεωρούν τον εαυτό τους, σύμφωνα με μία νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα. Η μελέτη δείχνει ότι ο ρατσισμός μπορεί να λειτουργήσει σε ένα υποσυνείδητο επίπεδο και να «μολύνει» ακόμα και ανθρώπους που σε συνειδητό επίπεδο έχουν τις «πολιτικά ορθές» απόψεις.
Η έρευνα (μετα-ανάλυση) καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι μπορεί υποσυνείδητα να είναι ρατσιστικά προκατειλημμένοι χωρίς να το αντιλαμβάνονται, καθώς τα νευρωνικά κυκλώματα που χρησιμοποιούνται για να κρίνει κανείς άλλες εθνοτικές ομάδες, επικαλύπτονται με τα κυκλώματα του εγκεφάλου που γενικότερα καθοδηγούν τις συναισθηματικές αποφάσεις ενός ανθρώπου.
Οι ερευνητές από τα Τμήματα Ψυχολογίας των πανεπιστημίων της Νέας Υόρκης και του Χάρβαρντ, με επικεφαλής τη δρα Ελίζαμπεθ Φελπς, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό νευροεπιστήμης «Nature Neuroscience», σύμφωνα με το «Nature» και τη βρετανική «Ντέιλι Μέιλ», υποστηρίζουν ότι ακόμα και οι σωστά σκεπτόμενοι άνθρωποι, χωρίς να το συνειδητοποιούν, τελικά λαμβάνουν αποφάσεις επηρεασμένοι από τη φυλή του άλλου. Η νευροαπεικόνιση του εγκεφάλου δείχνει ότι στην επικοινωνία με ανθρώπους άλλου χρώματος και φυλής, ενεργοποιούνται συναισθηματικά κυκλώματα, τα οποία παραμένουν απολύτως εκτός του «ραντάρ» της συνείδησης του ατόμου.
Η διαπίστωση αυτή των νευροεπιστημόνων πιθανώς θα οδηγήσει τους ερευνητές να δουν τον ρατσισμό με άλλο «μάτι», αφού ακόμα και καλοπροαίρετοι άνθρωποι, χωρίς συνειδητά ρατσιστικές απόψεις, κατά βάθος έχουν τέτοιες τάσεις, χωρίς να το ξέρουν. Σύμφωνα με τους ερευνητές, ένα δίκτυο εγκεφαλικών περιοχών, αποτελούμενο από την αμυγδαλή, τον πλαγιοπίσθιο προμετωπιαίο φλοιό και τον πρόσθιο προσαγώγιο φλοιό, είναι σημαντικό για την ασυνείδητη έκφραση αυτών των ρατσιστικών τάσεων.
Όπως δήλωσε η Φελπς, μέχρι πρόσφατα ήταν αδιανόητο ότι θα μπορούσε να μελετηθεί ο τρόπος που ο ανθρώπινος εγκέφαλος αντιδρά στη θέα ενός άλλου ανθρώπου διαφορετικής εθνικότητας. Η Αμερικανίδα νευροεπιστήμων, που είναι από τους πρώτους ερευνητές που ήδη από το 2000 έχουν εστιαστεί σε αυτό το πεδίο (τη λεγόμενη «νευροεπιστήμη της φυλής»), δήλωσε ότι η έρευνα προς αυτή την κατεύθυνση, που συνδέει δηλαδή τις υποκρυπτόμενες προτιμήσεις των «κανονικών» ανθρώπων με τις επιλογές και τις αποφάσεις τους, μπορεί να αναδείξει το πρόβλημα της ασυνείδητης επιρροής και, έτσι, να μειώσει τις ανεπιθύμητες συνέπειες της ρατσιστικής προκατάληψης στην κοινωνία.
Πηγή: ΑΜΠΕ

Ισχυρές οι στερεοτυπικές αντιλήψεις σε αγόρια και κορίτσια για τις σχέσεις των δύο φύλων


Οι στερεοτυπικές αντιλήψεις για τις σχέσεις των δύο φύλων φαίνεται να διαιωνίζονται από γενιά σε γενιά, όπως καταδεικνύει έρευνα για τη διερεύνηση των στάσεων και της ανοχής των εφήβων απέναντι στην έμφυλη βία, που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος Youth4Youth και παρουσιάστηκε σήμερα.
Η έρευνα διενεργήθηκε σε δείγμα 700 μαθητών και μαθητριών τεσσάρων Λυκείων της Αττικής. Ιδιαίτερα υψηλά είναι τα ποσοστά της ανοχής σε βίαιες συμπεριφορές, ενώ πολλοί μύθοι σε θέματα συντροφικής βίας είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το 85,9% των αγοριών, αλλά και το 76,8% των κοριτσιών πιστεύει ότι «ακούγεται πιο άσχημο όταν βρίζει ένα κορίτσι, παρά όταν βρίζει ένα αγόρι». Περίπου στα ίδια ποσοστά, οι ερωτηθέντες πιστεύουν ότι «στα κορίτσια αρέσει να επιδεικνύουν το σώμα τους» ενώ πάνω από το 50% στα αγόρια και άνω του 40% στα κορίτσια θεωρεί ότι «είναι πιο αποδεκτό για ένα αγόρι να έχει πολλές ερωτικές συντρόφους, από ένα κορίτσι». Εξίσου δημοφιλής είναι και η άποψη ότι «σε ένα ραντεβού, το αγόρι θα πρέπει να πληρώνει όλα τα έξοδα».
Το χάσμα ανάμεσα στα δύο φύλα διευρύνεται στο ερώτημα για το αν τα «αγόρια είναι καλύτεροι αρχηγοί από τα κορίτσια», με σχεδόν το 65% των αγοριών να δηλώνει ότι συμφωνεί, ενώ το ποσοστό αυτό στα κορίτσια είναι μόλις 11%.
«Από την έρευνα, προκύπτει ότι οι έφηβοι έχουν πιο στερεοτυπικές αντιλήψεις, από τις έφηβες» τόνισε η ψυχολόγος και επικεφαλής της ομάδας που πραγματοποίησε την έρευνα Κική Πετρουλάκη. «Πρέπει να σημειωθεί, ωστόσο, ότι τα κορίτσια λειτουργούν συμπληρωματικά σε πολλές στερεοτυπικές απόψεις των αγοριών, παρά το γεγονός ότι αυτές εκφράζονται σε βάρος τους» παρατήρησε.
Αγόρια και κορίτσια δείχνουν, εξάλλου, ιδιαίτερα ανεκτικά στην ψυχολογική και τη λεκτική βία, όταν αυτή περιορίζεται στις φωνές, ενώ η κόκκινη γραμμή και για τα δύο φύλα φαίνεται να είναι η προσβολή μπροστά σε τρίτους. Και για τα δύο φύλα, οι φωνές δικαιολογούνται όταν το έτερον ήμισυ γκρινιάζει ή δεν συμπεριφέρεται με σεβασμό.
Πλειοψηφική είναι η άποψη- όχι μόνο στα αγόρια αλλά και τα κορίτσια- ότι «είναι εντάξει για ένα αγόρι να θέτει περιορισμούς στην κοπέλα του για το τι θα φορέσει», ενώ και τα δύο φύλα δέχονται, σε ποσοστό κοντά στο 40%, ως φυσιολογικό τον περιορισμό για το πού θα πάνε.
Η σωματική βία δικαιολογείται για το 36% των αγοριών και το 29% των κοριτσιών, στην περίπτωση της ερωτικής απιστίας. Υψηλά είναι και τα ποσοστά ανοχής στη σεξουαλική βία. Σχεδόν ένα στα δύο αγόρια πιστεύει ότι «είναι εντάξει για ένα αγόρι να πιέσει ένα κορίτσι να έχουν ερωτική επαφή εάν βγαίνουν μαζί ή εάν εκείνη φλερτάρει μαζί του όλο το βράδυ». Είναι αξιοσημείωτο, πάντως, ότι την ίδια άποψη έχει και ένα στα πέντε κορίτσια.
Σε συντριπτικά ποσοστά, είναι αποδεκτός από αγόρια και κορίτσια ο μύθος ότι «οι περισσότερες γυναίκες ανησυχούν για το εάν αρέσουν στους άνδρες» και ότι «μερικές φορές, με τον τρόπο που ντύνονται, τα κορίτσια προκαλούν τη σεξουαλική επιθετικότητα των αγοριών».
Υψηλά ποσοστά συγκεντρώνουν και οι απόψεις ότι «εάν ένα αγόρι ζηλεύει πολύ την κοπέλα του, αυτό αποδεικνύει ότι ενδιαφέρεται πραγματικά γι' αυτήν» και ότι «οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να κακοποιηθούν σεξουαλικά από έναν άγνωστο, παρά από κάποιον που γνωρίζουν».
Αξιοσημείωτο, τέλος, είναι το γεγονός ότι ένα στα δύο αγόρια, αλλά και ένα τρία κορίτσια, πιστεύουν ότι «μερικές φορές, φταίνε τα κορίτσια όταν τις χτυπούν οι σύντροφοί τους».
«Αυτό που παρατηρούμε είναι ότι οι πολλές στερεοτυπικές αντιλήψεις αναπαράγονται» δήλωσε η Κ. Πετρουλάκη. «Ακόμη κι αν αλλάζουν κάποια στερεότυπα, πρέπει να γίνει πολλή δουλειά ακόμη, σε χρονικό ορίζοντα δεκαετιών» πρόσθεσε.
Η έρευνα του προγράμματος Youth4Youth πραγματοποιήθηκε σε πέντε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πηγή: ΑΜΠΕ