Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011


And I've gone silver on my travels,
growing silver in my sideburns. I'm starting to unravel her, 
My heartbeats on a djembe,
I counted eighteen on my pulse as Kilrenny Church struck three for three o'clock.

Waters

And you said twelve years in retirement.
The hours go by like sips of water. The record lies unbroken,
and no doubt, it's white flour in my diet.
It's going to be the death of me, sweet drumroll for those embittered big ideas.

It's such a waste of all that I had.

You mentioned bats in the attic, 
so now you're lifting up the tiles to get around these conservation rules.
I walked down in the basement.
I'm hanging upside down. I gag across my mealy mouth.
And how I'll laugh, I've loved about that.
When I read your simple novel, it uses all our real names.
And go make yourself a fortune,
there's nothing left for us then us left dangling just a little shamefaced.

It's such a waste of what we had.
And it's such a waste of all that we had.
And it's such a waste of all that I am.
Δεν ξέρω αλλά μου έφερε στο μυαλό την ποίηση του Γιώργου Σεφέρη, ίσως γιατί κι αυτός στην ποίησή του ασχολείται με το παρελθόν και κάνει μια αξιολόγηση όσων έχει βιώσει...σε μια άλλη διάσταση βέβαια από το παραπάνω ποίημα
Όποιος ποτέ του δεν αγάπησε θα αγαπήσει στο φως...
Πόση ευγνωμοσύνη για όλους αυτούς τους ποιητές που μας κρατούν ζωντανούς και μας κάνουν να σκεφτόμαστε και να ονειρευόμαστε!

Δεν υπάρχουν σχόλια: