«Όσο μπορείς»: ταινία μικρού μήκους from SGT | OCC on Vimeo.

Το υπαρκτό σχολείο πνέει τα λοίσθια

Του ΚΩΣΤΑ ΑΓΓΕΛΑΚΟΥ επίκουρου καθηγητή Παιδαγωγικών στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, διευθυντή του περιοδικού «Νέα Παιδεία»

Μέχρι σήμερα κυβερνήσεις και υπουργοί Παιδείας με τη συνδρομή μιας περιφερόμενης κουστωδίας «εξαρτημένων επιστημόνων» προσπαθούσαν να ωραιοποιήσουν την πραγματικότητα της ελληνικής εκπαίδευσης προβάλλοντας ως σημαντικές ασήμαντες αλλαγές ή ευτελείς «μεταρρυθμίσεις».

Παρακολουθούμε επί μία εικοσαετία και πλέον «απέλπιδες» προσπάθειες «αναβάθμισης» της εκπαίδευσης με επίκεντρο αποκλειστικά την αλλαγή του εξεταστικού συστήματος και μόνο ή την αναγόρευση επιμέρους προσεγγίσεων (όπως η διαθεματικότητα) σε πανάκεια για τη θεραπεία των εκπαιδευτικών μας δεινών.

Και ήλθε η επώδυνη οικονομική πραγματικότητα των δανειακών συμβάσεων και των μνημονιακών υποχρεώσεων να απομακρύνει κάθε μεταρρυθμιστική «φιοριτούρα». Κάθε καλόπιστος πολίτης θα περίμενε την κινητοποίηση των πάντων για τη διαμόρφωση και την υλοποίηση ενός επιστημονικά συγκροτημένου σχεδίου βελτίωσης της εκπαίδευσης, ώστε να αποτελέσει βασικό μοχλό εξόδου από την κρίση. Αντί γι' αυτό παρακολουθούμε μια στοχευμένη προσπάθεια άμεσης κατεδάφισης και των τελευταίων στηριγμάτων του εκπαιδευτικού οργανισμού (ολοήμερο σχολείο, απολύσεις και κατάργηση σύγχρονων ειδικοτήτων στην τεχνική εκπαίδευση, κατάργηση συμβουλευτικού επιστημονικού οργάνου -του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου- υποβάθμιση διοικητικής και ερευνητικής λειτουργίας των ΑΕΙ και ΤΕΙ κ.λπ.). Οι ίδιοι πολιτικοί φορείς με τα ίδια πρόσωπα που προώθησαν και «αξιοποίησαν» τους παραπάνω θεσμούς, έρχονται τώρα ανενδοίαστα, χωρίς σχέδιο, χωρίς στοιχειώδη τεκμηρίωση, να επιβάλουν ισοπεδωτικές καταργήσεις και άδικες διαθεσιμότητες!

Κορυφαίο δείγμα αυτής της συνειδητής απαξίωσης του σχολείου, ο πρόσφατος νόμος για το «νέο» Λύκειο. Με προπέτασμα την «αγωνία» και τις συνεχείς συζητήσεις για την πτώση των βάσεων αλλά με ουσιαστικό στόχο τη δραματική μείωση των αποφοίτων του Λυκείου, άρα και την «επιβαλλόμενη» συρρίκνωση των ΑΕΙ και ΤΕΙ, διαμορφώνεται ένας νέος εξεταστικός λαβύρινθος για μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς. Κανείς δεν θα είχε αντίρρηση να συζητήσει σοβαρά αυτά τα ζητήματα, όμως η υποκρισία και οι σκοπιμότητες είναι διάχυτες στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο.

Αναλυτικότερα δεν υπάρχει καμιά σοβαρή ανάλυση, πρόβλεψη, πρόταση, για το ουσιαστικό περιεχόμενο του σχολείου, ενάντια στις παρωχημένες γνώσεις που «μεταφέρει» στους σημερινούς νέους ούτε καν για τον τρόπο που το κάνει αυτό! Εντελώς ευεξήγητα στη σημερινή συγκυρία οι συντάκτες του νόμου φαίνονται βολεμένοι μ' ένα Λύκειο-σκιά του εαυτού του που στο γνωστικό πεδίο απαιτεί στείρα αναπαραγωγή της σχολικής ύλης, σε ιδεολογικό επίπεδο αδρανοποιεί αφού εξοβελίζει την τέχνη και τον πολιτισμό, ενώ σε οικονομικό επίπεδο κοστίζει λίγο στο κράτος αφού μεταφέρει το κόστος της εξεταστικής προετοιμασίας στις πλάτες της οικογένειας.

Δεν είναι τυχαίο ότι στο «νέο» Λύκειο η συζήτηση περιορίζεται σκόπιμα στις ώρες των μαθημάτων προκαλώντας φόβο στους εκπαιδευτικούς όλων των ειδικοτήτων για το επαγγελματικό μέλλον τους. Αντίθετα, τα αναλυτικά προγράμματα παραμένουν τα ίδια, τα σχολικά εγχειρίδια ίδια και μοναδικά(!), οι διδακτικές μέθοδοι απαράλλακτες, οι νέες τεχνολογίες περιττές!! Εισάγονται υποκριτικά μαθήματα (όπως η Πολιτική Παιδεία, που ούτε διδακτικό υλικό δεν έχει ετοιμαστεί) για την πολιτική διαπαιδαγώγηση των νέων, όταν το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και τα καθεστωτικά ΜΜΕ επωάζουν το «αβγό του φιδιού» με ποικίλους τρόπους και προβάλλουν την αυταπάτη ότι με ένα πληκτικό μάθημα θα το συντρίψουν!

Μέχρι σήμερα ως ορθολογιστές επιστήμονες δεν πιστεύαμε, και σωστά, στις θεωρίες συνωμοσίας. Τώρα πια όμως είναι «ηλίου φαεινότερον» ότι σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες αλλά κυρίως στις χώρες του Νότου υπάρχει μια ενορχηστρωμένη επίθεση στην εκπαίδευση και στο μορφωτικό της περιεχόμενο. Η απάντησή μας πρέπει να είναι πολιτική, βασισμένη στην πίστη μας και στο πάθος μας για ουσιαστική παιδεία που θα εδράζεται τόσο στις κλασικές αξίες του ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού-διαφωτισμού όσο και στις νέες επιστημονικές και τεχνολογικές εξελίξεις. Η πρό(σ)κληση απευθύνεται σε όλους τους πολίτες που επιθυμούν να δουν το μέλλον των ίδιων και των παιδιών τους συνυφασμένο με τις αρχές της αξιοπρέπειας και της ελεύθερης σκέψης, δηλαδή τις αρχές της ίδιας της δημοκρατίας. Κυρίως, όμως, απευθύνεται στους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων, οι οποίοι καλό είναι να έχουν ως οδηγό τις ρήσεις ενός κορυφαίου σύγχρονου παιδαγωγού, του Paulo Freire:

«Ηεκπαιδευτική πράξη είναι μια πολιτική πράξη καθώς δεν είναι ουδέτερη, απαιτεί, λοιπόν, από τους εκπαιδευτικούς να την εκλάβουν ως πολιτική πράξη». «Το έργο του εκπαιδευτικού δεν περιορίζεται μόνο στην παράδοση της διδακτέας ύλης αλλά είναι πιο βαθύ και ουσιαστικό. Ο δάσκαλος διδάσκει ζητήματα κοινωνικότητας, επιθυμιών, συναισθημάτων, αξιών κ.λπ., όλα αυτά τα οποία μας βοηθούν να διαβάσουμε την ύπαρξή μας σαν να ήταν κείμενο και κατ' επέκτασιν να διαβάσουμε και να κατανοήσουμε τον κόσμο. Δεν μπορεί να διδάσκουμε την εξεταστέα ύλη σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο στον κόσμο».

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=22%2F09%2F2013&id=387560

Αφύπνιση!

Γενικός αναβρασμός επικρατεί όλες αυτές τις ημέρες στο χώρο της εκπαίδευσης και όχι μόνο εκεί. Δυστυχώς, η κατάσταση δεν είναι μόνο ανησυχητική, είναι και κάτι παραπάνω. Βιώνουμε σταδιακά, βασανιστικά και επώδυνα την κατάρρευση ενός στρεβλού συστήματος το οποίο όλοι γνωρίζαμε και του οποίου μέρη είμαστε όλοι.
Η άποψή μου είναι ότι αυτή η απεργία πέρα από το ότι αποτελεί μια αντικειμενική αντίδραση στις απολύσεις και στη διαθεσιμότητα που επίκεινται, είναι μια κραυγή απόγνωσης για το τι μέλλει γενέσθαι. Έχουμε αντιληφθεί πλέον ότι πολλά δε λειτουργούν σωστά στη δημόσια εκπαίδευση. Κατηγορούνται οι εκπαιδευτικοί ότι τόσον καιρό απολάμβαναν τις διακοπές τους και δεν έκαναν καμία ενέργεια για το δημόσιο σχολείο.
Η κοινή γνώμη δεν είναι με το μέρος των εκπαιδευτικών γιατί πρώτον, παρακολουθεί τηλεόραση και δεν έχει σαφές τοπίο για τι πραγματικά ισχύει στα σχολεία, δεν γνωρίζουν τι ακριβώς συντελείται καθημερινά και πόσο γραφειοκρατικά και άναρχα λαμβάνονται οι αποφάσεις για την παιδεία και δεύτερον, γιατί ένας αριθμός εκπαιδευτικών αρκείται στη λέξη βολεύομαι και όχι υπηρετώ, εργάζομαι και βελτιώνω την εργασία μου.
Τόσα χρόνια υπάρχει και το μαύρο αλλά και το άσπρο, δεν είναι όλα ισοπεδωμένα. Οι εκπαιδευτικοί σε μεγάλο βαθμό υπηρετούν την εκπαίδευση και επιβιώνουν μέσα στον παραλογισμό, γιατί οι ίδιοι έχουν όραμα και ελπίδα. Το έχω ξαναγράψει και το έχω τονίσει ότι το επάγγελμα αυτό έχει τις ιδιαιτερότητές του.
Τι μας απόμεινε να κάνουμε; Να χρησιμοποιούμε τις λέξεις και να τις εφαρμόζουμε. Δηλαδή όταν μιλάμε για αλληλεγγύη να την εφαρμόζουμε στην κυριολεξία, να επαναπροσδιορίσουμε τις αρχές μας και τα πιστεύω μας, καθώς η μέχρι τώρα τακτική αποδεικνύεται προβληματική και επιτέλους να γκρεμίσουμε αυτό το σαθρό σύστημα και το υποσύστημά του που εμείς οι ίδιοι γιγαντώνουμε και καλλιεργούμε τόσα χρόνια.
Η απεργία είναι σημαντική, αλλά δεν είναι αρκετή. Απαιτεί δράση, συνειδητοποίηση των κακώς κειμένων και ειλικρίνεια από όλους και προς όλους. Ο συνδικαλισμός οφείλει να πάψει να υπηρετεί μικροπολιτικά συμφέροντα και ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας οφείλει από την πλευρά του να ξυπνήσει και να πάψει να συντηρεί αυτή την αρρώστια. Κουραστήκαμε να λέμε ψέματα. Το θέατρο του παραλόγου ας το παρακολουθούμε μόνο σε θεατρικές σκηνές και όχι στην καθημερινότητά μας.
Φτάνει πια...

Διαμαρτυρία της Εκπαιδευτικής Κοινότητας των Φιλολόγων του Νομού Λάρισας

Οι φιλόλογοι αγανακτούν με την απόφαση του Υπουργείου Παιδείας να αφαιρεί από αυτούς μαθήματα, όπως αυτό της Ιστορίας, τα οποία έχουν διδαχθεί στα ειδικά τμήματα των πανεπιστημιακών σχολών και να τα αναθέτει σε συναδέλφους τους εκπαιδευτικούς που δεν έχουν λάβει την ανάλογη εξειδίκευση.

                Καταγγέλλουν την απαξίωση των φιλολογικών σπουδών, την πρόθεση της εξουσίας να θέτει τους εκπαιδευτικούς τον έναν απέναντι στον άλλο, στην περίπτωσή τους, τους φιλολόγους απέναντι στους κοινωνιολόγους, θεολόγους και εκπαιδευτικούς ξένων γλωσσών.

                Παράλληλα, διαμαρτύρονται στο ΠΥΣΔΕ Λάρισας και ζητάνε να σταματήσει η διαδικασία λήψης αποφάσεων τοποθέτησης των καθηγητών στα σχολεία μέχρι να γίνει σαφές και να διευκρινιστεί από το Υπουργείο με ποια λογική συνέταξε το κείμενο της Υπουργικής απόφασης στο οποίο αναφέρει: «Η Β’ ανάθεση του μαθήματος της Ιστορίας γίνεται στους εκπαιδευτικούς των κλάδων ΠΕ10, ΠΕ13 (ΠΕ05, ΠΕ06, ΠΕ07 για το σχολικό έτος 2013-14) μόνο εφόσον οι εκπαιδευτικοί ΠΕΟ2 έχουν συμπληρώσει το ωράριό τους με μαθήματα πρώτης ανάθεσης στο σχολείο ή στα σχολεία που έχουν τοποθετηθεί».

                Ρωτάμε αν στους εν λόγω εκπαιδευτικούς ανήκουν και οι 51 εκπαιδευτικοί που βρίσκονται στη διάθεση του ΠΥΣΔΕ Λάρισας. Υπόψη ότι οι εκπαιδευτικοί αυτοί είχαν οργανική θέση και την έχασαν χωρίς δική τους υπαιτιότητα. Πήραν μετάθεση στην Α’ ή στη Δ’ περιοχή Λάρισας και λίγο αργότερα οι περιοχές αυτές ενοποιήθηκαν σε μία. Συγκεκριμένα, κατά το σχολικό έτος 2012-2013 ήρθε «κατά λάθος» στην Α’ Λάρισας διπλάσιος αριθμός φιλολόγων από τα πραγματικά κενά.

                Με δεδομένα τα παραπάνω, λογικό είναι ότι προσβάλλεται τόσο η πράξη μετάθεσης όλων των παραπάνω εκπαιδευτικών, όσο και η άρση της προηγούμενης οργανικής τους. Υπενθυμίζουμε ότι το ΠΥΣΔΕ όφειλε να τοποθετήσει τους εκπαιδευτικούς που βρίσκονται στη διάθεση πριν  τον αγιασμό στα σχολεία.

                Διερωτόμαστε αν υπάρχει συμφέρον ή ενδεχόμενος δόλος που καθυστέρησε τόσο η τοποθέτησή τους στα σχολεία. Μήπως για να μη γίνουν οι αναθέσεις της Ιστορίας στους φιλολόγους και να λεηλατηθούν οι ώρες τους από άλλες ειδικότητες; Καταγγέλλουμε γι’ αυτούς τους λόγους την καθυστέρηση της τοποθέτησης και ζητάμε την τοποθέτηση των εκπαιδευτικών  που βρίσκονται στη διάθεση στα σχολεία όπου υπάρχει έστω και μία ώρα Α’ ανάθεσης φιλολογικών μαθημάτων, πριν την ανάθεσή τους σε άλλες ειδικότητες.

Ζητάμε, επίσης, να γίνει διαφανής η γενικότερη διαδικασία με την οποία ορίζονται οι υπεραριθμίες από τους διευθυντές των σχολείων. Απαιτούμε το ΠΥΣΔΕ να ελέγξει τα σχολεία, εφόσον παρατηρήθηκε το εξής φαινόμενο: Καθηγητές ξένων γλωσσών που είχαν κριθεί υπεράριθμοι τον Ιούνιο να μην είναι πλέον μετά την αλλαγή του ωρολογίου προγράμματος. Αφού, λοιπόν, βρέθηκαν χωρίς ωράριο, διασφάλισαν τις 12 ώρες για την κατοχύρωση της οργανικής τους θέσης, συμπληρώνοντας ωράριο με φιλολογικές ώρες.

Εν κατακλείδι, με λίγα λόγια στο Νομό Λάρισας τόσοι άνθρωποι βρίσκονται στη διάθεση του ΠΥΣΔΕ, χωρίς να υποψιάζονται τις διαθέσεις τους, με τη διαθεσιμότητα να κρέμεται ως απειλή πάνω από τα κεφάλια τους, γνωρίζοντας ότι άλλα ΠΥΣΔΕ λαμβάνουν υπόψη τους τις Β’ αναθέσεις για τον υπολογισμό των κενών, αφού προηγουμένως έχουν τοποθετήσει τους φιλολόγους στα σχολεία. Κρίνεται σκόπιμο να ελεγχθεί η νομιμότητα της εν λόγω διαδικασίας.

Ποιος κερδίζει από όλα αυτά;

Εμείς πάντως χάσαμε. Τις οργανικές μας θέσεις από εφήμερες νομοθετικές ρυθμίσεις, το μισθό μας από έξοδα μετακίνησης και διαμονής, όταν γυρίζαμε την Ελλάδα για να μαζέψουμε μόρια προκειμένου να γυρίσουμε στον τόπο μας και το σημαντικότερο, την αξιοπρέπειά μας.

Ίσως, τελικά, οι χαμένοι να μην είμαστε μόνο εμείς. Είναι η δημόσια εκπαίδευση που βάλλεται από παντού, είναι και τα «πειραματόζωα» της εκπαιδευτικής πολιτικής, οι μαθητές μας, των οποίων τα δικαιώματα στη μόρφωση, στην πρόοδο και στο όνειρο ταχθήκαμε να υπηρετούμε και να περιφρουρούμε.   

Let go

Μία μικρή παρένθεση...

Τι καλοκαίρι κι αυτό το φετινό...με ελάχιστη ραστώνη και απέραντη αναμπουμπούλα (λέξη που χρησιμοποιούσε η γιαγιά μου και ταιριάζει απόλυτα στον πανικό των ημερών). Διαθεσιμότητα και κινητικότητα...λέξεις των ημερών κυρίαρχες, βαρύγδουπες και επιβλητικές. Έχω οργιστεί πολύ τα τελευταία χρόνια με το σύστημα που επικρατεί στη χώρα μας, όλοι γνωρίζουμε για διορισμούς με μέσον, για αποσπάσεις με μέσον, για προϋπηρεσία μετά από παραγγελία, για σπρωξίματα, για λάθη επί λαθών, άλλα στιγμιαία και άλλα επαναλαμβανόμενα...Ένας υπέροχος κόσμος!!!
Και τώρα έρχεται η κάθαρση την οποία όλοι επιθυμούμε, αλλά αυτή η κάθαρση είναι επιβεβλημένη και βιαστική. Δεν μας παίρνει ο χρόνος και κατά συνέπεια η κάθαρση αυτή μας στερεί τη ζωή μας και το αναφαίρετο δικαίωμα στην εργασία. Διαβάζω για κριτήρια αξιολόγησης, για προσόντα που απαιτούνται, γι΄αυτόν τον περιβόητο ΑΣΕΠ του οποίου παιδί είμαι κι εγώ και πραγματικά απορώ...Δεν κάνω και τίποτε άλλο, εντέλει από αυτό το ιστολόγιο....Αυτό για το οποίο δεν γίνεται λόγος είναι η αξία του κάθε ανθρώπου και η προσωπική θυσία που κάνει ο κάθε εργαζόμενος καθημερινά. Έχω συναντήσει στο χώρο της δουλειάς συναδέλφους που δεν πληρούν απαραίτητα τα κριτήρια αλλά είναι απόλυτα αφοσιωμένοι στο καθήκον τους, αυτοβελτιώνονται, αυτομορφώνονται και είναι άριστοι. Από την άλλη έχω συναντήσει συναδέλφους με πολλά πτυχία, με πολλά σεμινάρια οι οποίοι δυστυχώς κυνήγησαν τα "χαρτιά" και δεν είναι καθόλου αποδοτικοί, γιατί ο αυτοσκοπός τους ήταν ο διορισμός στο δημόσιο. Δυστυχώς, δεν συνυπάρχει πάντα η απόδοση και η αποτελεσματικότητα στην εργασία με τους βαρύγδουπους τίτλους σπουδών.
Επιπλέον, οι αδικίες είναι τόσες πολλές...Για παράδειγμα, όσοι διορίστηκαν από τα ιδιωτικά σχολεία (στα οποία προσλαμβάνεσαι -κατά κύριο λόγο- όταν έχεις κάποιον γνωστό) προηγούνται στις τοποθετήσεις από τους υπόλοιπους υπεράριθμους ή χωρίς οργανική εκπαιδευτικούς. Πόσοι είναι αυτοί που απέκτησαν επιπλέον παιδιά για να εξασφαλίσουν την πολυπόθητη μονιμότητα στο δημόσιο...Πόσοι είναι αυτοί που για χρόνια ήταν αποσπασμένοι σε γραφεία και διευθύνσεις εκπαίδευσης και η οργανική τους σε απομακρυσμένες περιοχές τους φόρτωσε με μόρια...και σε πολλές περιπτώσεις με 'άκρες' για την απόκτηση μεταπτυχιακών ή διδακτορικών τίτλων σπουδών, χωρίς να έχουν καμία ουσιαστική επαφή για χρόνια με τη διδασκαλία που είναι και το αντικείμενο της δουλειάς τους....Και δυστυχώς, τόσα άλλα στραβά και ανάποδα...Ποιος, λοιπόν, πρέπει να απολυθεί;
Συνεπώς, είμαι υπέρ της αλλαγής πλεύσης που θα γίνει με αργές διαδικασίες και θα πριμοδοτεί τους ικανούς και άξιους εργαζόμενους, είμαι υπέρ της αυστηρότητας και της εργατικότητας και τέλος, δε θέλω να απαξιώσω κανέναν τίτλο σπουδών. Πιστεύω όμως ότι ο τρόπος πρόσληψης ή διορισμού ενός υπαλλήλου προκειμένου να τεθεί σε διαθεσιμότητα σε έναν τέτοιο κυκεώνα είναι άδικος και θυμίζει ρώσικη ρουλέτα ή κοινώς, τακτική του "όποιον πάρει ο χάρος". Και αυτό καλό θα ήταν να αποτραπεί και να αναθεωρηθεί...
Καλή συνέχεια καλοκαιριού!

Η τεχνική παιδεία και πάλι θύμα

του Νίκου Ξυδάκη

Κάθε υπουργός Παιδείας, στη συνήθως βραχύχρονη θητεία του, φιλοδοξεί να κάνει μια μακρόπνοη μεταρρύθμιση της εκπαίδευσης. Να γίνει Ελευθέριος Βενιζέλος ή Ε. Παπανούτσος. Συνήθως κάθε τέτοια μεταρρύθμιση ακυρώνει ή στρεβλώνει ή επικαλύπτει ή αγνοεί την προηγούμενη, η κατάσταση ισορροπεί ασταθώς για δυο-τρία χρόνια, και ύστερα έρχεται άλλος Μέγας Μεταρρυθμιστής και τα αλλάζει όλα.

Ο νυν υπουργός (και για πόσο ακόμη;) Κων. Αρβανιτόπουλος φιλοδοξεί να υπερβεί κάθε προκάτοχό του, σε προχειρότητα και ζημιές, εντός μόλις ενός έτους. Αγαπημένο θήραμα του υπουργού είναι η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση. Μέσω του σχεδίου Αθηνά κατήργησε και συγχώνευσε δεκάδες τμήματα ΤΕΙ, εν μέρει εξυγιαίνοντας μια νοσηρή πελατειοκεντρική δομή, αλλά στην πορεία τα πελατειακά δίκτυα, οι τοπικοί πολιτικοί και άλλες δυνάμεις αναίρεσαν πολλές από τις συγχωνεύσεις, άλλες ορθώς και άλλες όχι. Όποιο ΤΕΙ είχε ισχυρό λόμπι, κέρδιζε, όποιο δεν είχε λόμπι, έκλεινε.

Στο τέλος, θύμα ήταν η ανώτατη τεχνική εκπαίδευση, με περικοπή χιλιάδων σπουδαστικών θέσεων και υποβάθμιση πολλών ειδικοτήτων, όπως π.χ. οι τουριστικές. Αντιθέτως, δεν

περικόπηκαν θέσεις στα ΑΕΙ· οι περίφημες σχολές διορισμού παρέμειναν λίγο-πολύ άθικτες.

Είχαμε επισημάνει τότε ότι η αναδιάρθρωση των ΑΕΙ-ΤΕΙ θα έπρεπε να έπεται, και όχι να προηγείται, ενός εθνικού σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης. Τουλάχιστον, να συμβαδίζει. Δυστυχώς, όχι μόνο δεν υπάρχει εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, αλλά και η εκπαίδευση, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια, ταλαιπωρείται άνευ στρατηγικής και οράματος. Τα λύκεια, τα ΤΕΙ και τα πανεπιστήμια συστελλοδιαστέλλονται, μεταμορφώνονται, μετακομίζουν, καταργούνται, παιδιά και γονείς βασανίζονται και αιμορραγούν οικονομικά, και κανείς δεν γνωρίζει πού πάει, πού θα φτάσει, τι γράμματα θα μάθει, τι δουλειά θα κάνει, αν θα βρίσκει δουλειά.

Τελευταία πράξη σε ένα ασυνάρτητο έργο που δεν έχει τελειώσει ακόμη, το μεταρρυθμιστικό πλήγμα στα επαγγελματικά λύκεια (ΕΠΑΛ). H απόλυση 2.000 εκπαιδευτικών από τα ΕΠΑΛ και η κατάργηση 50 ειδικοτήτων οδηγεί αφεύκτως σε αδιέξοδο περίπου 15.000 μαθητές και τις οικογένειές τους. Οι μαθητές αυτοί, που θα πάνε το φθινόπωρο στη Β΄ και στη Γ΄ Λυκείου, μένουν χωρίς ειδικότητα, εφόσον ακολουθούσαν τον πολυπληθή κλάδο των επαγγελμάτων Υγείας-Πρόνοιας, τις Γραφικές Τέχνες, την Κομμωτική και την Αισθητική.

Θα αναγκαστούν είτε να αλλάξουν ειδικότητα είτε να πάνε στο Γενικό Λύκειο. Είτε να συνεχίσουν σε ιδιωτικά σχολεία, με δίδακτρα 3 έως 6 χιλιάδες ευρώ.

Υποτίθεται ότι το μεταρρυθμισμένο ΕΠΑΛ θα ανακοινωθεί αργότερα· προς το παρόν καταργούνται υπάρχοντα. Φοβούμεθα όμως ότι δεν υπάρχει σχέδιο βελτίωσης, υπάρχουν μόνον βεβιασμένες δημοσιονομικές περικοπές, με θύμα τα νιάτα και τη χώρα. Σαν την ΕΡΤ: πρώτα η βίαιη κατάργηση, η απόλυση όλων, κι ύστερα βλέπουμε. Φοβόμαστε ότι η βεβιασμένη νομοθέτηση τέτοιων κατεδαφίσεων χωρίς άμεση δημιουργία νέων ελπιδοφόρων δομών, χωρίς σαφές όραμα για το ποια παιδεία και ποια χώρα επιδιώκουμε, μπορεί να οδηγεί σε ιστορικά σφάλματα με επικίνδυνες επιπτώσεις. Αυτό δείχνει η βάναυση μεταχείριση όχι μόνο του συμβολικού κεφαλαίου, όπως στην ΕΡΤ, αλλά και του πιο πολύτιμου ανθρώπινου κεφαλαίου, της νεολαίας. Με τη νεανική ανεργία στο εφιαλτικό 60% κανείς δεν νομιμοποιείται να πειραματίζεται και να αυτοσχεδιάζει. Ο υπουργός, ως καθηγητής πολιτικής επιστήμης, ας αναλογιστεί ποιες ήταν οι πρώτες ενέργειες του Ιωάννη Καποδίστρια στο νεοσύστατο κράτος: ίδρυσε «χειροτεχνεία», τεχνικά σχολεία. Είχε ένα όραμα προκοπής για την Ελλάδα.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_12/07/2013_508985