ΑΠΟΡΙΕΣ φιλο...λογικής φύσεως

Τρίτη 28 Ιουνίου 2011

Suede τι ωραίος ήχος μαζί με τους λατρεμένους James....7 Ιουλίου στη Σαλονίκη...Μην το χάσετε

Το αυτονόητο......

Δευτέρα 27 Ιουνίου 2011

Μουσικά νέα και συναυλίες....για ένα όμορφο καλοκαίρι

1.Φέτος το Schoolwave θα πραγματοποιηθεί 8-9-10 Ιουλίου στην Πλατεία Νερού στο Φάληρο. Ωραίος θεσμός και πολλοί καλοί καλλιτέχνες. Δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα και τους συμμετέχοντες στο σύνδεσμο

http://www.theschooligans.gr/site/index.php?Itemid=29&id=7&option=com_content&task=blogsection

και φυσικά όσοι μπορείτε απολαύστε το από κοντά.

2. Οι Thirty Seconds to Mars ατην Πλατεία Νερού
Ολυμπιακός Πόλος Φαλήρου
Την Τετάρτη 6 Ιουλίου 2011, ευχαριστώ τους μαθητές μου που μου τους έμαθαν

3. Roger Waters"The Wall live" show στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ Ο.Α.Κ.Α.

Παρασκευή 8, Σάββατο 9 Ιουλίου και Τρίτη 12 Ιουλίου

To “The Wall Live” του Roger Waters είναι ένα θεατρικό έπος, όμοιο με τις παραστάσεις των Pink Floyd το 1980, αλλά και την all-star παρουσίαση του έργου από τον Waters, με αφορμή τον εορτασμό για την Πτώση του Τείχους του Βερολίνου, τον Ιούλιο του 1990. Κεντρικό στοιχείο του show θα είναι ένας πραγματικός τοίχος με 74 περίπου μέτρα πλάτος και περίπου 11 μέτρα ύψος – που θα κατασκευαστεί κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους του show, για να γκρεμιστεί λίγο πριν το τέλος του! Στο show συμμετέχουν και ειδικά σχεδιασμένες από τον Gerald Scarfe κούκλες, που “εκφράζονται λεκτικά περισσότερο απ΄ ό,τι στην προηγούμενη εκδοχή του Wall”, σύμφωνα με τον Waters, ενώ συμπληρώνεται από εκτεταμένα σε διάρκεια projections (προβολές) και άλλα ειδικά εφέ.

4. Oι Pulp live στην Αθήνα το Σάββατο, 20 Αυγούστου στο Terra Vibe Park

5. Orquesta Buena Vista Social Club στην Ελλάδα, στη Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη την Τετάρτη 6 Ιουλίου

6.Thievery Corporation στη Μονή Λαζαριστών στις 13 Ιουλίου 2011

Αυτές οι δικές μου προτάσεις για τους προσεχείς μήνες....μακάρι να μπορούσα να είμαι στις περισσότερες συναυλίες.....

Πανελλήνιες, πανελλαδικές κι άλλα αδιέξοδα συστήματα

Του Πάσχου Mανδραβέλη

Eνα από τα βασικά ερωτήματα για την παιδεία μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: με πανελλήνιες τα βάζουμε, με πανελλαδικές τα βγάζουμε, τι έχουν τα έρμα και δεν μαθαίνουν; Σε ό,τι αφορά τουλάχιστον τις εξετάσεις, τα δοκιμάσαμε όλα: τα τέσσερα μαθήματα, τα έξι, τα δεκατέσσερα· τη βάση του δέκα, του οκτώ, και του δύο· τις κατευθύνσεις, τις δέσμες, τους κύκλους και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Τίποτε δεν μοιάζει να δουλεύει. Και δεν δουλεύει τίποτε, διότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε να δουλέψει.

Το σύστημα των εξετάσεων εξελίχθηκε σε έναν άξονα· το αδιάβλητό τους. Αυτό είναι θετικό, αλλά από την άλλη μεριά γίνεται μηχανιστικό. Δεν επιτρέπει σε κανένα να νιώσει ριγμένος, αλλά ταυτόχρονα δεν επιτρέπει στους υποψηφίους να δείξουν τις πραγματικές δυνατότητες ή γνώσεις τους.

Τα μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού -αυτά που θαυμάζουμε για το επίπεδό τους- εξετάζουν τους υποψηφίους ακόμη και με προσωπική συνέντευξη. Μπορούμε εμείς να κάνουμε αποδεκτό ότι στη βαθμολογία εισαγωγής θα σταθμίζονται ακόμη και οι κοινωνικές δράσεις ενός υποψηφίου; Δεν θα υπήρχε κλαυθμός για αναξιοκρατία; Εδώ θεωρείται ασυγχώρητο «αμάρτημα» ακόμη και η αμφισημία που μπορεί να υπάρχει σε ένα θέμα εξετάσεων, δεν θα υπάρξει κατακραυγή για αξιολόγηση χωρίς αυστηρά αντικειμενικά κριτήρια;

Δυστυχώς, με τις εξετάσεις έχουμε το ίδιο πρόβλημα με τη γραφειοκρατία για τις επιχειρήσεις. Οσο περισσότερο εξασφαλίζεις ότι τίποτε δεν θα πάει στραβά, άλλο τόσο εξασφαλίζεις ότι τίποτε δεν θα πάει καλά. Φτιάχνουμε έναν πήχυ μετριότητας στον οποίο προσαρμόζονται όλοι. Και μετά αρχίζουμε να τον πειράζουμε, προσπαθώντας να βρούμε το σωστό ύψος.

Η αποκέντρωση της επιλογής των υποψηφίων στα πανεπιστήμια είναι, μακροπρόθεσμα, η μόνη βιώσιμη λύση. Το πρόβλημα είναι ότι, βραχυχρόνια, θα γίνει της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Τα ελληνικά ΑΕΙ φημίζονται για την αναξιοκρατία και τον νεποτισμό τους, κάτι που θα εμφανιστεί και κατά τη διαδικασία αξιολόγησης των υποψηφίων. Θα ενεργοποιηθούν τα συντηρητικά ανακλαστικά· ο Τύπος θα γράφει πύρινα άρθρα για τη διαφθορά στα ΑΕΙ και κάποιος φοβισμένος υπουργός θα συγκεντρώσει πάλι τις αρμοδιότητες στο υπουργείο.

Η αποκέντρωση λοιπόν χρειάζεται την ευθύνη της ακαδημαϊκής κοινότητας, αλλά και την τιμωρία για την έλλειψή της. Αυτό σημαίνει ότι αν ένα τμήμα ΑΕΙ ή ένα πανεπιστήμιο δεν επιτυγχάνει κάποιους στόχους, θα κλείνει και το διδακτικό προσωπικό θα απολύεται. Εδώ όμως σιτίζουμε το ακαδημαϊκό προσωπικό, το οποίο με διάφορα φληναφήματα αρνείται την αξιολόγηση ακόμη και όταν αυτή γίνεται για... ακαδημαϊκούς λόγους, δηλαδή χωρίς επιπτώσεις. Εχουμε τοπικούς βουλευτές και παράγοντες που δίνουν μάχες μέχρις εσχάτων για να διατηρηθούν τμήματα ΤΕΙ που δεν έχουν σπουδαστές. Υπάρχει περίπτωση όλοι αυτοί να αποδεχθούν τη βαριά ευθύνη και τις επιπτώσεις που έχει κάποια μορφή αυτοδιαχείρισης;

Μακροχρόνια δεν υπάρχει τίποτε άλλο από την κατάργηση του σοβιετικού μοντέλου εκπαίδευσης που έχουμε στήσει. Γι’ αυτό όμως πρέπει να προετοιμαστούμε. Και ψυχολογικά. Πρέπει να καταλάβουμε ότι τα πράγματα θα χειροτερεύσουν πριν λειτουργήσουν. Το υπουργείο Παιδείας έκανε ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση επιτρέποντας στα πανεπιστήμια να σταθμίζουν μόνα τους τα μαθήματα για την εισαγωγή των υποψηφίων. Δεν αρκεί. Πιθανώς ένα πειραματικό πανεπιστήμιο να είναι το επόμενο βήμα.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_26/06/2011_447215

Φεστιβάλ κινηματογράφου στη Σικελία

Γιατί οι μεγαλύτεροι σταρ του πλανήτη ταξιδεύουν κάθε καλοκαίρι στο αρχαίο Ταυρομένιον της Σικελίας, σε ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ που ελάχιστοι γνωρίζουν;

Η Ταορμίνα βρίσκεται στη Σικελία, κάμποσα χιλιόμετρα μακριά από το Παλέρμο και σχετικά κοντά στο ηφαίστειο της Αίτνας. Τόπος παραδεισένιος - την ομορφιά του τοπίου συναγωνίζεται μονάχα η νοστιμιά του φαγητού της.

Εύκολα λοιπόν ερωτεύεσαι τη μεσαιωνική αυτή πόλη (Ταυρομένιον την έλεγαν χιλιάδες χρόνια πριν), ιδανικό σικελιάνικο προορισμό και έδρα του Taormina FilmFest, ενός κινηματογραφικού φεστιβάλ που κλείνει φέτος 57 χρόνια συνεχούς παρουσίας. Τα τελευταία χρόνια πολλοί είναι αυτοί που πέρασαν από τις αίθουσές του ως καλεσμένοι. Ανάμεσά τους οι Ρόμπερτ ντε Νίρο, Τομ Κρουζ, Αντόνιο Μπαντέρας, Κατρίν Ντενέβ, Μόνικα Μπελούτσι, Ολιβερ Στόουν, Μάικλ Ντάγκλας - και η «δική μας» Ειρήνη Παπά. Καλεσμένοι δηλαδή που αρκούν για να συντηρήσουν τον μύθο μιας μεγάλης και σημαντικής διοργάνωσης. Αλλά, είπαμε, το Taormina FilmFest είναι «μικρό». Δηλαδή, δεν διαθέτει πρόγραμμα 100 και πλέον ταινιών, δεν αριθμεί 45 παράλληλες θεματικές ενότητες, δεν διαθέτει 20 αίθουσες, δεν συγκεντρώνει και πολλά διεθνή φλας. Ισως όμως γι' αυτό οι γνωστοί προσκεκλημένοι του το προτιμούν. Η διοργάνωση, εξαιρετικά χαλαρή: οι προβολές δεν ξεπερνούν τις τέσσερις καθημερινά. Ανάμεσά τους όμως κρύβεται πάντα η χαρά της ανακάλυψης: η υπέροχη κωμωδία Primos βάζει κάτω όλες τις αμερικανικές παραγωγές του είδους που έχετε δει τα τελευταία 15 χρόνια - τουλάχιστον - και αν δεν ομιλούσε την Ισπανική θα αποτελούσε παγκόσμιο γκραν σουξέ.

Οι δε δημοσιογράφοι, με λίγο τρέξιμο και δίχως πολλά δημοσιοσχεσίτικα τερτίπια, μπορούν να κλείσουν συνεντεύξεις με σημαντικά ονόματα. Και τα βράδια να απολαύσουν μοναδικές προβολές στο αρχαίο ελληνικό θέατρο της πόλης: μια γιγαντοοθόνη υψώνεται στα σπλάχνα του Teatro Antico. Το θέατρο στέκει εδώ από τον 3ο π.Χ. αιώνα, χτισμένο από τον Ιέρωνα Β', αν και υπό τους Ρωμαίους επεκτάθηκε για τους αγώνες μονομαχίας της αρχαίας Ρώμης. Ενα μοναδικό κόσμημα, όπως και να έχει.

Εχει και τα προβλήματά του βεβαίως: κάθε βραδινή προβολή συνοδεύεται από τις αγορεύσεις πλήθους άγνωστων δημοσίων λειτουργών που ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις στη μητρική τους γλώσσα για τουλάχιστον μία ώρα (οπότε και ο συνετός θεατής φτάνει στο Teatro Antico μια ώρα μετά την αναγραφόμενη στο εισιτήριό του) ενώ δεν λείπουν και οι εγχώριες δυσάρεστες εκπλήξεις: το Parking Lot 3D (ναι, το «3D» είναι μέσα στον τίτλο), η πρώτη ιταλική τρισδιάστατη παραγωγή που παρουσιάστηκε με δόξες και τιμές που αντιστοιχούν στη «Σιωπή των αμνών» είναι ένα «θρίλερ» εντυπωσιακά κακογυρισμένο!

Τα καλά στοιχεία όμως υπερτερούν. Η Μόνικα Μπελούτσι απάντησε ακομπλεξάριστα στις... παράξενες ερωτήσεις των φοιτητών της Σικελίας σε ένα άνευ προηγουμένου master class, ο γάλλος σκηνοθέτης Πατρίς Λεκόντ, μέλος της κριτικής επιτροπής (και γνωστός στη χώρα μας από τον «Εραστή της κομμώτριας») πρόβαλε την τελευταία του, υπέροχη κομεντί με τον τίτλο «Voir La Mer», ο Τζακ Μπλακ (του Kung Fu Panda 2) τράβηξε τα φλας των φωτογράφων, ο Ολιβερ Στόουν παρουσίασε μία τετράωρη εκδοχή του Αλέξανδρου μίλια μακριά από την απογοητευτική αυθεντική βερσιόν και έδωσε και μια εξίσου απολαυστική συνέντευξη ενώ ο Κέβιν Σμιθ αποτέλεσε την έκπληξη της διοργάνωσης: η νέα του ταινία, «Red State», είναι - σχεδόν - αριστούργημα, ένα σφιχτοδεμένο και άκρως μηδενιστικό πολιτικό θρίλερ που σε πιάνει από τον γιακά και δεν σ' αφήνει μέχρι το τελευταίο καρέ.

http://www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4637536