Ιστολόγιο ποικίλης ύλης με έμφαση σε τρέχοντα θέματα, επικαιρότητα και εκπαιδευτικά ζητήματα....αλλά και με πολλή μουσική και με κάθε ενδιαφέρουσα πολιτιστική πρόταση που μας αρέσει!
Η ομάδα OFF ART θα συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών και στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Λάρισας στις 24 και 26 Σεπτεμβρίου αντίστοιχα με την performance "Ύμνος εις την Ελευθερία".
Χώρος: Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών στις 8.30μμ, προαύλιο Μύλου
Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Λάρισας στις 9.00μμ., στην Κεντρική Πλατεία
Όσοι πιστοί προσέλθετε!
https://www.facebook.com/events/1711119199122043/
Λόγια, λόγια, ατέλειωτα λόγια αλλά καμία ουσία αυτές τις ημέρες. Στενοχωριέμαι πολύ και ανησυχώ, αναρωτιέμαι τι συμβαίνει, διερωτώμαι και προσπαθώ να κάνω κι εγώ την αυτοκριτική μου. Ζούμε σε μία υπέροχη χώρα, σε μία όμορφη χώρα αλλά η ζωή μας είναι δύσκολη, δεν είναι μόνο το μη βιώσιμο χρέος το μη βιώσιμο. Είναι η αδικία!
Καλοί μου φίλοι και καλές μου φίλες, κουράστηκα από την άπλετη αναξιοκρατία, από την απέραντη συνομωσιολογία για τα πιο απλά πράγματα, κουράστηκα που έχω γίνει καχύποπτη γιατί "έχω φάει τα μούτρα μου", έχω φάει πόρτα πολλές φορές από ημέτερους, τους μονίμως διαπλεκόμενους, από τους θρασείς που αγωνίζονται για το τεράστιο εγώ τους, το οποίο στις περισσότερες περιπτώσεις είναι κενό και τίποτε άλλο παρά ένα κύμβαλο αλαλάζον. Κουράστηκα να έχω διευθυντές πουλημένους και ανάξιους, κουράστηκα που πρέπει να υπακούω στις εντολές τους, κουράστηκα που κάθε λίγο και λιγάκι αλλάζει ένας νόμος και καλούμαστε ωσάν τα πρόβατα να τον ακολουθήσουμε.
Δυστυχώς, το πρόβλημα σ΄αυτή τη χώρα δεν είναι τα μνημόνια, όσα λεφτά και να μας δώσουν στον ίδιο δρόμο θα οδηγηθούμε αν δεν αποφασίσουμε να αλλάξουμε την απλή καθημερινότητα και αν δε σεβαστούμε το συνάνθρωπό μας. Θα ξεκινήσω από τα πιο απλά, όπως τον έξυπνο που σε προσπερνάει από τα δεξιά στο φανάρι ενώ εσύ είσαι στην ουρά μαζί με άλλους αλλά και τον άλλο έξυπνο που έρχεται και διπλοπαρκάρει και μπλοκάρει την κίνηση για να κάνει τη δουλειά του, τον έξυπνο Έλληνα που δε σεβάστηκε την απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους, γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, τον έξυπνο που πετάει τα σκουπίδια όπου βρει, γιατί πολύ απλά εκεί βρήκε, τον έξυπνο που πάντα φταίει η πολιτεία για όλα τα δεινά, τον έξυπνο που ζει για να φιγουράρει και όχι για να ζει, που ξοδεύει μια περιουσία στα μπουζούκια και έπειτα διαμαρτύρεται γιατί δεν έχει χρήματα, τον έξυπνο που δεν κόβει ποτέ απόδειξη γιατί φταίει το κράτος...
Όσα παραδείγματα και να αναφέρω δεν είναι αρκετά. Παλεύω κάθε μέρα να μιλήσω τους μαθητές μου για όλα αυτά, τους λέω ότι αυτά θέλω να θυμούνται από μένα και όχι τα αρχαία ή τα λατινικά. Η αρχαία ελληνική γραμματεία, βέβαια, είναι γεμάτη από αρχές ζωής, ανοίγει το μυαλό μας δίνει τη δυνατότητα να διευρύνουμε το πνεύμα μας. ΈΧΟΥΜΕ χρέος και καθήκον να προσπαθήσουμε πιο πολύ να βοηθήσουμε τους νέους, να τους πείσουμε ότι αξίζει να προσπαθούν, αξίζει να σέβονται τους συνανθρώπους τους, αξίζει να σέβονται τα όρια, αξίζει να παλεύουν, να αγωνίζονται, να ελπίζουν, να προσκυνούν τη δύναμη του ανθρώπου, την αξία του ανθρώπου, να μάθουν να χαίρονται όταν υπάρχουν ικανοί άνθρωποι ανάμεσά τους.
Δεν πρόκειται να επηρεάσω ή να επιβάλω τη γνώμη μου για το επικείμενο δημοψήφισμα (άλλωστε εγώ δεν είμαι ούτε Ρουβάς, ούτε Βανδή, ούτε κάποιος επώνυμος πνευματικός άνθρωπος του συστήματος), το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι οφείλουμε να γίνουμε διαφορετικοί, δίκαιοι, αξιοπρεπείς και ειλικρινείς με τον εαυτό μας και με τους άλλους. Σαφώς, η Ευρώπη και η ιδέα της μπάζει από παντού και ξεκάθαρα μιλάμε για επιβολή του ισχυρού στον αδύναμο, για επίδειξη ισχύος και για κατάφωρη εκμετάλλευση. Προσπερνώ όμως το κομμάτι αυτό, γιατί έχω την πεποίθηση ότι είναι απόλυτα κατανοητό. Εμμένω σε όλα τα παραπάνω και ελπίζω και εύχομαι και προσεύχομαι να μπορούμε να ζούμε σε μία χώρα δίκαιη, αξιοκρατική, ανθρώπινη που θα γεννά αισιοδοξία και χαρά στους πολίτες της, εμπιστοσύνη και υπερηφάνεια.
Αν εξασφαλίσουμε και επιδιώξουμε τα παραπάνω θα έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε λόγο για ομόνοια και αλληλεγγύη.
Ο καθένας ας αποφασίσει μόνος τους για την ψήφο τους αλλά ας αναλάβει και τις ευθύνες του.
Παράσταση βασισμένη σε αποσπάσματα από την «Ασκητική του Ν. Καζαντζάκη.
Στά πλαίσια του εορτασμού της παγκόσμιας μέρας χορού, στις 29/4 και με την συνεργασία της Αντιδημαρχίας πολιτισμού και Επιστημών Λάρισας, κάνουμε πρεμιέρα (στις 29/4) της καινούργιας παραγωγής του εργαστηρίου της ομάδας Χοροθεάτρου OFF ART.
«Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα, δυο ρέματα παλεύουν α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία β) ο κατήφορος , προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς τον θάνατο….. Και τα δύο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας……» Η «Ασκητική» του Ν. Καζαντζάκη είναι η αφορμή για μια ατμοσφαιρική παράσταση στο χώρο εργασίας (studio) της ομάδας.
Η παράσταση έχει έντονες εναλλαγές μεταξύ κίνησης και ακινησίας, ομαδικής δράσης και υπογράμμισης της μοναδικότητας του κάθε χορευτή/ηθοποιού, ενώ προσεγγίζει σύγχρονες χορευτικές φόρμες παράλληλα με την απλή καθημερινή κίνηση.
Ακούγεται μουσική techno, δημοτικό τραγούδι και ζωντανό σαξόφωνο, σε εναλλαγή με την απόλυτη ησυχία, έτσι που ο ίδιος ο λόγος του Ν. Καζαντζάκη, γίνεται η αφορμή για τον χορό.
Σκηνοθεσία- χορογραφία- μουσική επιμέλεια: Ρούλα Καραφέρη, σε συνεργασία με την ομάδα.
Γοερά το βλέπω ετοιμάζεσαιγια την Ανάστασή σου.Την πιστεύω αλλά με θλίβειόπως μάς θλίβουν γοεράκαι κάτι άλλα θαύματα πουεπαληθεύτηκαν αλλόκοτα:με το μη μένοντας κοντά μαςόπως μη μένοντας από μεθαύριο Εσύ.Να αναστηθείς βεβαίωςποιος νεκρός δεν το θέλειποιος υποψήφιος.Αλλά να έμενες κάτω, εδώνα μένεις ο πλησίον μας.Όσα μάς έταξες το είδεςδε γίνονται εκεί πάνωεν μέσω πολυάσχολων ιλίγγωνκαι στροβιλισμών της Αναλήψεώς σου.Θέλουνε γη αυτά τα πράγματαπετρώδη ακανθόσπαρτηγι’ αυτό και την διεξήλθες τόσον αιματηράίνα άρεις -Συ είπας-όσα χάσαμε επ’ αυτής. Δε γίνεται τουλάχιστον να μένειςμία βδομάδα εδώ και μια στο πατρικό σου;Θαύμα μεγάλο είσαι πια μπορείςνα επιβληθείς στη διανομή σου.Πώς πηγαινοέρχονται καθημερινάαπό εδώ εκεί από κει εδώη ζωή και ο θάνατος.Όχι όχι μη μου μιλάς για τις αόρατεςσυνεχείς εκείνες παρουσίες. Είδαμεσε τι μαρτύριο ψαύσεως τυφλής μάς υπέβαλαν.Μεγάλωσα όχι θέλω ξεκάθαρους πιαορατούς λογαριασμούςή σε αγγίζω Ιησούή Ανασταίνεσαι δια παντός από κοντά μου. Κική Δημουλά «Ηχος απομακρυνσεων» (2001)
Καζαντζάκης και Σικελιανός, δύο από τους Έλληνες λογοτέχνες που θεολόγησαν εντατικότερα και βαθύτερα, έζησαν και περίπου τα ίδια χρόνια: 1884 με 1951 ο Λευκαδίτης, 1883 με 1957 ο Κρητικός. «Σαράντα χρόνια φιλία ακατάλυτη μ’ έσμιγε με το Σικελιανό, ήταν ο μόνος άνθρωπος που μπορούσα ν’ αναπνέω, να μιλώ, να γελώ και να σωπαίνω μαζί του. Τώρα η Ελλάδα άδειασε...» έγραψε ο Καζαντζάκης όταν πέθανε ο φίλος του, που τον πρωτοσυνάντησε το 1914. Ξέρουμε, όμως, πως η σχέση τους, όσο κι αν οι ρίζες της τελικά άντεξαν και δεν καταλύθηκαν, δεν ήταν ανέφελη. Οσα τους ένωσαν στο κοινό προσκύνημά τους στο Αγιον Ορος, τον Μυστρά, τις Μυκήνες, τους Δελφούς, την Ακρόπολη διακυβεύτηκαν όταν ο Καζαντζάκης τάχθηκε σθεναρά υπέρ του Βενιζέλου, εν αντιθέσει με τον Σικελιανό. Η φιλία τους αναθερμάνθηκε το 1942. Κι όσο κι αν κλονίστηκε πάλι το 1946, με την υποψηφιότητα και των δύο για το Νομπέλ, πολύ βαρύτερη πρέπει να ήταν η πίκρα που ένιωσαν βλέποντας την ίδια τους την πατρίδα (την κυβέρνηση Τσαλδάρη) να τορπιλίζει πεισματικά τη βράβευσή τους, με το πρόσχημα ότι στο πρόσωπό τους θα βραβευόταν η Αριστερά.
Ενα ποίημα του Σικελιανού, δημοσιευμένο στον 6ο τόμο του «Λυρικού βίου» (Ικαρος, 1978), με τον τίτλο « [Αποχαιρετισμός του Καζαντζάκη]» (εικάζω πως οι αγκύλες υποδηλώνουν ότι ο τίτλος δεν είναι του ίδιου του ποιητή αλλά του φιλολογικού επιμελητή Γ.Π. Σαββίδη), ορίζουν με ικανοποιητική σαφήνεια τη σχέση των δύο: η συμπόρευσή τους βγάζει σε δίστρατο και οι δρόμοι τους χωρίζουν, μα η αγάπη, η ανάγκη της αγάπης, μένει. Το ποίημα, πιθανότατα του 1923, θα μπορούσε να θεωρηθεί και απάντηση σε επιστολή του Καζαντζάκη, που, με σχεδόν ολοκληρωμένη την «Ασκητική», δηλώνει στον Σικελιανό πως οι δρόμοι τους άλλαξαν.
Το ποίημα: «Πώς Αϊ-Δημήτρης του Αϊ-Γιωργιού τον τράχηλο αγκαλιάζει, / καθείς τους ανεβαίνοντας σε ψυχερό φαρί, / το δρόμο που μυρίζεται μακρύ κι αναγαλλιάζει, / και το ’να είναι σιδέρικο και τ’ άλλο είναι ψαρί, / όμοια κι εγώ, ως ξεκίναγα για το μεγάλο δρόμο, / και συ ’σουνα στο πλάγι μου γι’ άλλο στρατί να πας, / ακόμα πάνω απ’ τ’ άλογο σου αγκάλιασα τον ώμο / κι είπα: “Ο Θεός στις στράτες σου, και συ να μ’ αγαπάς”». Δεν διαλέγει τυχαία ο Σικελιανός να παρομοιάσει τον εαυτό του και τον Καζαντζάκη με δύο έφιππους, πολεμικούς αγίους. Αισθάνεται ότι και των δύο οι οραματισμοί για τα θεϊκά και για τ’ ανθρώπινα έχουν να δώσουν έναν πόλεμο με παλιές συνήθειες και αξίες, αν θέλουν να πετύχουν έστω και κάτι μικρό.
Οι δύο λογοτέχνες, άσχετα αν σχεδίασαν ή όχι στο Αγιον Ορος την ίδρυση μιας νέας θρησκείας, στοχάστηκαν επίμονα –και ουσιαστικά σε όλη την έκταση του έργου τους– για το θείο, αποβλέποντας στην αποθέωση του ανθρώπου ή Στον εξανθρωπισμό της θεότητας. Στο γόνιμο διανοητικό εγχείρημά τους καθένας τους πήρε, πράγματι, τον δρόμο του. Αλλά θα συνεχίσω αύριο, μέρα που είναι.
Η ιστορία που θα αφηγηθούμε είναι αληθινή. Αλλάξαμε τα ονόματα. Αλλωστε αυτό που ενδιαφέρει δεν είναι τα πρόσωπα, αλλά οι νοοτροπίες και οι συμπεριφορές.
Παραμονές της 25ης Μαρτίου και στο νηπιαγωγείο -κάπου στο Παγκράτι- ετοιμάζονται τα πιτσιρίκια από τις δασκάλες τους για το πρώτο σχολικό τους βίωμα ως πολιτών, οι οποίοι μαθαίνουν να τιμούν την Ιστορία, τους νόμους και τις παραδόσεις της χώρας στην οποία μεγαλώνουν. Το νηπιαγωγείο δημόσιο, η σύνθεσή του πολυπολιτισμική, όπως σε πολλά σχολειά της πόλης, και η γιορτή για την εθνική επέτειο ευκαιρία για πολλαπλά μαθήματα και μηνύματα.
Η ατμόσφαιρα γεμάτη προσμονή. Το τελετουργικό καθιερωμένο. Μαζί με λίγα λόγια, μερικά ποιήματα, ζωγραφιές και μια παρέλαση. Μικρή. Στην αυλή. Κρίσιμο θέμα ποιος θα κρατήσει τη σημαία. Με κλήρωση δίνει τη λύση η δασκάλα. Ο κλήρος πέφτει στον μικρό Στρατή. Χοροπηδάει από τη χαρά του. Μαραίνονται οι κολλητοί τριγύρω. Τους δίνει μόνος του τη σημαία να την κρατήσουν για λίγο και να χαρούν μαζί του. Βγαίνουν στην αυλή για πρόβα. Ενας συμμαθητής, ο Κωστάκης, κλαίει γοερώς. Η δασκάλα πλησιάζει τον Στρατή και του ψιθυρίζει στο αυτί «δώσε τη σημαία στον Κωστάκη». Τη δίνει. Νομίζει για λίγο. Δεν του επιστρέφεται ποτέ. Η σημαία μένει στα χέρια του Κωστάκη. Επιστρέφει ο Στρατής στο σπίτι και ανακοινώνει στη μητέρα του με έμφαση: «Μαμά είμαι Αλβανός».
Θορυβήθηκε η μητέρα. Μωρό ήρθε στην Ελλάδα με τους γονείς της, όπως και ο σύζυγός της. Μεγάλωσαν εδώ. Εμαθαν γράμματα, έφτιαξαν ζωή, εργάζονται, τα φέρνουν δύσκολα πέρα, αλλά εδώ είναι ο τόπος τους.
Και ο Στρατής «Ελληνας» δήλωνε περήφανος όταν τον ρωτούσαν, όσοι τον ρωτούσαν, και μετά σταματούσε λίγο και συμπλήρωνε «και Αλβανός», γιατί οι πατρίδες στην ψυχή είναι δύο.
Πήγε η μάνα στο σχολείο. Τι συνέβη; Ποτέ δεν είχε πρόβλημα. Αυτό της έλειπε τώρα. Μιλάει με τη δασκάλα. Εκείνη γυρίζει με ύφος επιτιμητικό στον μικρό Στρατή για να του πει «βλέπω τα λες όλα στη μαμά».
Μπερδεύτηκε ο μικρούλης. Δεν έπρεπε να μιλήσει; Μπερδεύτηκε και η μάνα. Επρεπε εκείνη, της είπε η δασκάλα, να αναλάβει να εξηγήσει στον Στρατή και να μην απασχολήσει την ίδια.
Τι να εξηγήσει; Σάστισε. Το πρόβλημα δεν ήταν «ρατσιστικό» -όχι εκ προθέσεως θέλουμε να πιστεύουμε- κι ας το σκέφτηκε και αυτό η μάνα, αλλά παιδαγωγικό. Κέρδισε στην κλήρωση ο μικρός το σύμβολο, τη σημαία, αλλά ο κανόνας καταλύθηκε από την ίδια τη δασκάλα που τον επέβαλε. Τι λες σε ένα 5χρονο; Τι λες σε 25 παιδιά που παρακολουθούσαν; Και το σύμβολο της πατρίδας; Τι συμβολίζει;
Ηταν το πρώτο μάθημα ευταξίας για 25 πιτσιρίκια, η κλήρωση για τη σημαία και μετά η παρέλαση, στοιχημένα. Υπάκουα. Στον κανόνα της συνύπαρξης. Αυτό δεν συμβολίζει η σημαία; Βέβαια, για τους λιλιπούτειους μαθητές, η σημαία φαίνεται ότι είναι πλέον κάτι πολύ περισσότερο από σύμβολο της πατρίδας. Είναι κάτι που έχει σχέση με το μεγάλωμα, δηλαδή με τον σεβασμό. Αυτόν που οφείλουν και αυτόν που κερδίζουν τα ίδια κρατώντας την. Τόσες εικόνες, τόσες κουβέντες, τόση σημασία στο ποιος θα είναι στην κεφαλή με τη σημαία στα χέρια να ανεμίζει. Δεν χρειάζεται πολύ για να φορτιστεί το σύμβολο συναισθήματα που έχουν σχέση με την αποδοχή, με τη θέση στην ομάδα των συνομήλικων, και μετά με την οικογένεια, με τον περίγυρο, αυτόν που αργότερα θα διευρυνθεί και θα είναι η κοινωνία ολόκληρη.
Τι κατάλαβαν 25 παιδάκια από όλη αυτή την ιστορία; Μήπως ότι οι κανόνες είναι για να καταλύονται αρκεί να τους αρνηθούν με πείσμα και κλάματα―προς το παρόν, αύριο ποιος ξέρει πώς αλλιώς! Και ίσως αυτό το «αλλιώς» να φτάσει στα άκρα και να διεκδικούν ως ιδιοκτησία τους την πατρίδα και ό,τι άλλο εντός αυτής.
Είναι σε θέση άραγε οι δάσκαλοι να αντιληφθούν πόσο κρίσιμος είναι ο ρόλος τους σε κοινωνίες οι οποίες ψάχνουν τον πολυπολιτισμικό βηματισμό τους σε καιρούς αναστατωμένους, σε κοινωνίες, όπως η δική μας, όπου το ένα μετά το άλλο ξεσπούν φαινόμενα επιθετικής δυσανεξίας για το διαφορετικό; Φτάνοντας ακόμη και να θρηνούμε θύματα. Φυσικά και δεν αναλογεί στους δασκάλους ολόκληρο το βάρος. Και αυτοί είναι θύματα του ίδιου περιβάλλοντος χαμηλής πολιτισμικής ποιότητας, όπως όλα τα περιβάλλοντα όπου επιδιώκεται και κυριαρχεί η συγκίνηση στη θέση της συνείδησης για την τήρηση στοιχειωδών θεσμών και κανόνων.
Ας φανταστούμε πόσο διαφορετικά θα ήταν τα μηνύματα με τα οποία θα φορτιζόταν το εθνικό σύμβολο στην ιστορία του παραδείγματός μας, αν μοιράζονταν σημαίες σε όλα τα πιτσιρίκια του νηπιαγωγείου. Αν με αυτό τον τρόπο ήταν το πρώτο τους μάθημα αγωγής του πολίτη, ότι πατρίδα είναι αυτό που μοιράζονται όλοι όσοι ζουν σε αυτό τον τόπο και ότι σημαία δεν σημαίνει διχόνοια και έμφαση στη διαφορά, αλλά το εντελώς αντίθετο.
